Archive for the ‘kunst’ Category

Net de omslag van mijn boek ontworpen. Gaat er zo uitzien:

Het wordt ook de basis van de nieuwe website, de foto kun je groter hier zien:

Martijnbenders.nl

Ik heb even het onderzoek verder doorgevoerd door ook de literaire tijdschriften mee te nemen in het onderzoek. De meeste van hen zijn tegenwoordig ook digitaal aktief, hebben archieven online, en krijgen daar flinke subsidies voor dus het is interessant te zien of dat ook vruchten afwerpt. Hier is de top 20 Literaire websites incl. de literaire tijdschriften:

1. Literairnederland.nl 1,429,445
2. Decontrabas.com: 2,298,844
3. De Gids: 2,413,068
4. Papieren man 2,770,655
5. Meander Magazine: 2,962,723
6. Boekweb.nl 3,408,886 (nb die hoort er eigenlijk niet tussen)
7. Brakkehond.be: 4,054,068
8. Loewak.nl: 4,555,610
9. Achillevandenbranden.blogspot.com 4,604,050
10. Epibreren.com 4,721,464
11. Kluger Hans: 5,049
12. De Reaktor 5,697,826
13. Pomgedichten.nl: 5,938,035
(alleen bijgevoegd omdat die Wolff het altijd over zijn miljoenen bezoekers heeft)
14. Tzum.info: 6,405,724
15. Lava Literair: 7,680,707
16. Poeziekrant: 8,278,288
17. Tirade: 8,433,876
18. Hollandsmaandblad.nl: 8,900,768
19. Krakatau.nl: 9,675,744
20. DWB.be 9,696,186

Opvallend. Slechts 1 literair blad in de top 10, de Gids, meteen ook het oudste blad dat Nederland rijk is.
Een aantal bladen en instanties die veel geld kregen om een ‘digitale aanwezigheid’ te bewerkstelligen is het niet gelukt een top 10 plek te veroveren. Bedenk dat de Reaktor uit wel een 20 of wat mensen bestaat, en dat ik Loewak met zijn tweetjes bestier, of Achilles van Den Branden die verslaat ze in zijn uppie.

Dit zijn de literaire bladen die de Top 20 niet haalden:

Passionate magazine: 12,502,813
Deus ex machina: 16,875,853
Liegendkonijn.be: 28,234,060
De Revisor: 13,091,184
NY: 17,634,443
Boekie Boekie: 24,372,643
Op Ruwe Planken: 25,417,767

Waar wel enkele bladen bij zitten die naar mijn weten veel geld kregen om een online presentie te maken.
Conclusie: de top 10 literaire sites wordt vooral gedomineerd door onbetaalde, op vrijwillige basis geschreven, bezielde websites. Er is maar 1 literair blad in te vinden ondanks het feit dat de financiele middelen ruimschoots voor handen waren.

Voor mijn dochtertje Mavi

Indreams by mixmurry

Vandaag besloot ik mijn visum te gaan ophalen bij de turkse vreemdelingenpolitie. Ik heb me er allang bij neergelegd dat het mijn lot is eeuwig bij de vreemdelingenpolitie te moeten rondsnorren. De absurde situatie is dat als ik de Turkse nationaliteit aanneem ik 16 maanden ofzo het leger in moet, met dikke kans dat ik ergens aan de iraakse grens belandt. Zit ik niet op te wachten, uiteraard. Dan maar jaarlijks een visum kopen. Volgens een generaal hier in de buurt is na je 45e die oproepplicht verlopen, dus zal nog 5 jaar jaarlijks daarheen moeten.

Was 40 graden vandaag! En die politie is 3 uur reizen van hier, met respectievelijk minibus, trein, ferry, tram en metro. Istanbul is zo’n onbeschrijfelijke jungle. En als het in de 40 graden is, is het een onbeschrijfelijk hallucinante jungle. Waar andere steden wellicht bij zo’n temparaturen het rustig aan doen en de straten wat leger zijn – geen kans: de trein, tjokvol, de tram, tjokvol, de metro, tjokvol. Toch vind ik zo’n trip dan heel spannend. Het gekke van deze stad is dat je er nauwelijks ooit een bekende tegenkomt. Het heeft dus totaal niks ‘dorps’ wat je in Nederland wel altijd hebt je komt daar toch altijd overal dezelfde mensen tegen waar je ook woont.

En rare taferelen weer. Eerst verdwaalde nederlanders geholpen, geen idee wat ze voorbij Akseray deden daar is niks toeristisch te zien, maar heb ze op de juiste tram weten zetten. Daarna op Hpasa de trein terug gepakt, eerst komt een oude man binnen die bloedde als een rund om onbekende redenen en daarna, toen de trein aanreed, probeert een of andere lolborek de reidende trein binnen te springen, slaat tegen de zijkant van de trein aan, gaat over de kop en belandt in onnatuurlijke positie op het perron. Ruzie ontstaat in de trein. Vrouw verwijt kerel bij de deur dat hij deze dicht had moeten doen. Kerel klaagt dat het te warm is voor dichte deur en dat die sukkel niet had moeten springen. Ontaard bijna in vechtpartij.

Thuis voor de verandering eens fles champagne gekocht. Ik zit nu meestal ‘s avonds bij het zwembad. Het is niet ‘ons’ zwembad, het is van het huizenblok waar ik woon maar dat is des te gezelliger. Een privezwembad lijkt me maar saai, daar heb je nauwelijks aanspraak. Het leuke van dit zwembad is dat het nachtverlichting heeft, ik ga er nu elke avond zwemmen, dan ben ik er alleen en meestal ledig ik een fles wijn maar vanavond dacht ik ik probeer eens een fles champagne.

It sure beats watching tv. Het verschil tussen champagne en wijn in kaart brengen, dat is de monnikentaak van een dichter vind ik. En ik heb een nieuw ritueel verzonnen, de maan begroeten met champagne:

Je wordt een stuk lichthoofdiger van dat spul dan van wijn, merk ik. Enfin, de fles is alweer leeg.

Net daarvoor aan dit nummer gewerkt. Een van mijn favoriete nummers van de Smiths is altijd ‘half a person’ geweest. Ik wil kijken of ik daar een nederlandse variant van kan maken voor mijn soloplaat.

Dit is de tekst die ik ervoor maakte:

Half mens

Noem me een sukkel, noem me een dweep
Ik hing zes lange jaren aan je sleep.
Zes hele jaren van mijn leven aan je sleep.

Geef me vijf secondes
en ik vertel je mijn levensverhaal:

Ik was een zestienjarige kluns.
Ging naar de stad voor de kunst.
Maar ik was veel te minimaal
dus vroeg de soos om een gunst.
Ik zei: kan ik me hier inschrijven
als een rugkrabber?

Zij was verlaten en zuur.
Ze schreef me een brief, evenmin puur.
Ze zei dat toen ik hopeloos verliefd was
een bijzondere bijdrage nog
mogelijk was geweest.

Noem me een sukkel, noem me een dweep
zulke vrouwen zijn als gastenzeep.
Hele fraaie rond benutte gastenzeep.

Geef me vijf secondes
en ik vertel je mijn levensverhaal:

Een zestienjarige kluns.
Ik wou met meisjes en kunst.
Maar ik was veel te minimaal,
veel te minimaal mijnheer.

Zestienjarige kluns, dat is
het verhaal van mijn leven.
Dat is het verhaal van alle leven.
Dat is het verhaal.

M.H.Benders, naar The Smiths (‘Half a person’)
Onderdeel van mijn ‘Oben Ohne’ project

En vanavond er muzikaal dit voor gemaakt. Of het wat gaat worden kan ik nog niet zeggen….

Halfmens1 by mixmurry

Dit is het origineel voor wie het niet kent:

‘I am sitting in a room‘ begint de tekst die componist Alvin Lucier in 1969 uitsprak om het vervolgens opnieuw af te spelen en op te nemen zodat de oorspronkelijke opname onherkenbaar vervormd werd door de frequenties van de kamer waarin de opname werd afgespeeld:

I am sitting in a room different from the one you are in now. I am recording the sound of my speaking voice and I am going to play it back into the room again and again until the resonant frequencies of the room reinforce themselves so that any semblance of my speech, with perhaps the exception of rhythm, is destroyed. What you will hear, then, are the natural resonant frequencies of the room articulated by speech. I regard this activity not so much as a demonstration of a physical fact, but, more as a way to smooth out any irregularities my speech might have.

Anno 2009 heeft deze meneer het stuk herhaald op YouTube. Hij nam een soortgelijke tekst 1000 maal op. Hier versie 1, 50, en 1000:

-

-

-

En dichter Craig Dworkin compileert een lijst van niet-gehoorde muziek.

Waar ligt de grens tussen publiek en performer? Hoe kan ik het publiek actief deel uit laten maken van een performance? De spanning tussen kunstenaar en publiek is één van de basis elementen van performance kunst, en één die de zelf-uitgeroepen ‘grootmoeder van de performance kunst’, Marina Abramović met haar meest recente stuk – ‘The Artist is Present’ – op een zeer directe wijze onderzocht.

Het twee-en-een-halve maand durende stuk kwam vorige week ten einde maar ik bleef er maar aan denken dus breng het alsnog onder de aandacht. Gedurende de ruim seventig dagen was Marina Abramović zeven uur per dag in een zaal in het Museum for Modern Art te bekijken. Ze voerde verder geen kunstjes uit; haar inbreng ging niet verder dan gekleed in een lange witte jurk op een stoel zitten. Zij zelf was het kunst object waar mensen naar konden komen kijken.

Eén persoon per keer mocht op een stoel tegenover Abramović plaatsnemen en daar vervolgens zo lang blijven zitten als hij of zij nodig vondt. Deze persoon nam plaats als toeschouwer maar maakte door de opzichtige opstelling van de stoelen midden in een fel belichtte zaal, ook meteen zelf deel uit van de performance. (Het rij-beleid schijnt overigens niet geheel democratisch te zijn geweest. Björk, andere bekenden, en medewerkers van het MOMA die ook met Abramović wouden komen zitten schijnen voor openingstijden al binnen te zijn gelaten).

En de rij was lang. En/of langzaam. Want er waren inderdaad mensen die de langst mogelijk tijd, seven uur, zijn blijven zitten. Waarom dat in godsnaam nodig zou zijn is me niet direct duidelijk; maar het was hoe dan ook een keuze die aan de bezoeker werd overgelaten. Alhoewel de  gemiddelde tijd dat mensen bleven zitten met 20 minuten een stuk korter was. Maar een kortere tijd deed blijkbaar niet af aan de ervaring: voor veel mensen bleek het namelijk nogal een heftige en emotionele ervaring te zijn, getuige de vele betraande gezichten onder de honderden fotos van alle mensen die in de stoel tegenover Ambramovic plaatsnamen. De eerste man hieronder kwam overigens meerdere dagen terug en bleef een keer uren zitten).

Het twee-maanden durende stuk werd op de laatste dag nogal chaotisch afgesloten: één persoon liet zichzelf kotsen, een ander trok haar eigen jurk omhoog (niet om obsceen te zijn, maar, verklaart ze, om haar dank te tonen aan Abramović door ‘zich zo kwetsbaar op te stellen als Abramović in haar werk dat voor ons altijd doet’).

Alsof deze twee individuen inderdaad een volledige verandering hadden volbracht van toeschouwer tot performer. Marina Abramović op haar beurt bleef ook tijdens deze kots en strip partijen in stilte toekijken.

-

Zo zag dat er uit:

En ze heeft ook een Zen trainingskamp voor performance-kunstenaar krijgers:

Heer Benders het gerucht gaat rond dat u van plan bent uw tetralogie weer aan de wilgen te hangen.

Dat is niet helemaal juist. Praktijkervaring noopt mij er echter toe me even te focussen op de roman en de muziek. Aan vier werken tegelijk werken bleek wat optimistisch. Het zou wel te doen zijn als het het enige was wat ik te doen had, maar ik moet daarnaast ook nog werken en een kind opvoeden. Ik ga het dus gefaseerd het leven laten zien, of het uiteindelijk ook gelijktijdig gepubliceerd wordt zou ik nu niet durven zeggen. Vooral het filosofie boek schuif ik even op de langere baan – ik zou ongetwijfeld een best aardig boek van ‘Holokapitaal’ kunnen maken op basis van hoe ik nu werk maar best aardig, daar doen we het niet voor.

Wat de muziek betreft: hoe ontwikkelt dat zich momenteel?

Ook gefaseerd. Ik ben enerzijds bezig met het album ‘Trix is Dood’ samen met Bart van der Pligt van de Manuela’s. Dat album heeft het potentieel het beste Nederlandstalige coveralbum ooit te worden, maar om die potentie er ten volle uit te krijgen is natuurlijk wat lastiger.

Anderzijds wil ik me met Genus Pongo vooral richten op het ondergewaardeerde genre van de winkelmuziek. Er wordt laatdunkend neergekeken op dit genre door allerlei muzikanten die niet begrijpen hoe lastig het is propagandistische boodschappen op een gezellige manier te verkleden zodat mensen meer producten kopen.
Als voorproef op deze CD het nummer ‘Buy You Blue’:

Buyyoublue by mixmurry

Daarnaast ben ik nog bezig met een album unieke persoonlijke liedjes. Welk album precies mijn bundel ‘Bilderberg’ zal vergezellen bij publicatie laat ik van het resultaat afhangen.

Hoe staat het precies met Soulsat, de concurrent van Facebook die u op de markt wilt brengen?

Wordt aan gewerkt. Ik kan wel alvast melden dat Soulsat een veel geavanceerder omgeving wordt waarin veel meer mogelijk is dan Facebook. De precieze details hou ik even voor me. Ik verwacht de site eind Augustus te kunnen lanceren.

Uw aanvraag voor een stimuleringsbeurs van het Fonds der Letteren werd afgewezen. Heeft u een idee waar dat aan lag?

Opzet. Dat hele circuitje zit vol met een elkaar indekkende middelmaat die er allemaal belang bij hebben vooral het middelmatige boven te laten drijven als zijnde het hoogste. Je wordt als autonoom alleen getolereerd als je je mond houdt. Nou, dat ben ik mooi niet van plan.

Toen ik genomineerd werd voor de Buddingh werd ik gebeld door mijn redacteur. ‘Nou het is je toch nog gelukt genomineerd te worden’ waren zijn exacte woorden. Ik was me niet van enige misdaad bewust, dus zijn verbazing begreep ik niet zo. Inmiddels begrijp ik dat zo’n buddingh nominatie nog uit meer elementen bestaat dan het schrijven van goede poezie. Fuck em, dat is alles wat ik daarop te zeggen heb. Gelukkig was ik niet dom genoeg om me het format van die Buddingh nominatie te laten opleggen. Dan had ik de hele avond de poezievariant van Saskia & Serge bejubeld zien worden, nu was het een mooie avond met een rood aangelopen Wim Brands.

Hoe bevalt het leven u zonder facebook?

Ik mis het instrument eigenlijk niet zo, wel een paar mensen met wie ik intensief contact had daar. Bijvoorbeeld de wonderbaarlijke Lisette, die als mij optrad op de Amsterdamse boekennacht

Zie artikeltje op Nufoto

Uiteraard heb ik wel mailcontact, maar dat is wat minder spontaan. Goed, ik zal wachten tot Soulsat in de lucht is. Ik heb het voorlopig zowiso druk genoeg.

Het viel mij terwijl ik de uitdaging aannam om Never had no one ever’ van the Smiths van een adequente vertaling te voorzien dat het nummer thematisch ontzettend veel gemeen had met ‘Bonnie, kom je buiten spelen’ van Bonnie St Claire. Luister maar eens een textueel naar beide nummers:

The Smiths versie

Bonnie St Claire versie

Dat kan gewoon geen toeval zijn.

Het gekke is dat ik sindsdien twee keer over Bonnie gedroomd heb. Afgelopen nacht droomde ik zelfs dat Bonnie St Claire zelf met me over dit nummer kwam praten. Een enorm schattig mens. Ze had een tattoeage op haar bil in mijn droom.

In dezelfde droom ook Ilja Pfeijffer. Ook al twee keer over gedroomd laaatste tijd. Is in mijn dromen altijd een enorm toffe peer. In het echt vast ook. Ik voel me enorm schuldig eigenlijk dat ik hem als facebookvriend steeds heb zitten wissen. Is gewoon de schuld van facebook, dat is evil, dat brengt het slechte in de mens naar boven. Sociale netwerken ammehoela. Wat deed Ilja ook alweer in mijn droom vannacht? Ik weet niet meer maar ik vond het ene toffe peer, echt. En Bonnie was ook een geweldig wijf.

Voiceworks is een 45-minuut durende performance, gebaseerd op een samenwerking tussen dichters, componisten, instrumentalisten en zangers. Aankomende Donderdag 20 Mei om 19 uur wordt Voiceworks live gestreamd.

En hier is een opname te zien van een andere recente samenwerking tussen een dichter en een muzikant: Susan Howe, en David Grubbs:

-

Wat me herinnert aan dit spannend uitziende boek The Sound of Poetry / The Poetry of Sound (samengesteld door Marjorie Perloff en Craig Dworkin):

Ranging from medieval Latin lyrics to a cyborg opera, sixteenth-century France to twentieth-century Brazil, romantic ballads to the contemporary avant-garde, the contributors to The Sound of Poetry/The Poetry of Sound explore such subjects as the translatability of lyric sound, the historical and cultural roles of rhyme, the role of sound repetition in novelistic prose, the connections between “sound poetry” and music, between the visual and the auditory, the role of the body in performance, and the impact of recording technologies on the lyric voice. Along the way, the essays take on the “ensemble discords” of Maurice Scève’s Délie, Ezra Pound’s use of “Chinese whispers,” the alchemical theology of Hugo Ball’s Dada performances, Jean Cocteau’s modernist radiophonics, and an intercultural account of the poetry reading as a kind of dubbing.

Ja dit ziet er heel spannend uit. Een solo-tentoonstelling van Gavin Nolan (in Londen helaas). Hij schilderde bekende mensen die zelfmoord pleegde (Walter Benjamin, Joseph Goebbels, Ernest Hemingway, Adolf Hitler, Marilyn Monroe, Sylvia Plath, Socrates, Virginia Woolf). Jonathan Dronsfield schreef er een mooi essay over, waarvan hier een stuk:

According to one of the leading philosophers of art today, Alain Badiou, there are two conflicting and constitutive poles of contemporary art, two norms of what a subject is, two subjective paradigms at war with each other: the subject as its body, and the subject separate from its body. For the subject who identifies with its body the limit would be experimentation with death. In art this would be the body artist committing suicide in public. Nonetheless this paradigm is called enjoyment, because in the end experimentation with and identification with the body in life is enjoyment, in which death is part of life. But for the subject who refuses identity with its body the paradigm is sacrifice, because a refusal of the body in life is death. Here life is but part of death, where pleasure occurs in a world after this one, the same world where the suicide bomber projects himself. Today’s war on terror is the struggle between these two paradigms. If the choice is between enjoyment and sacrifice then no art is possible says Badiou. The artist today must neither identify with his own body nor separate himself from it. The artist must seek a way between two suicides. And perhaps what we have with these paintings, the game played in front of the eyes of these suicides, is an image of Badiou’s ‘third way’ between two suicides, an image of ‘immanent difference’, neither the immanence of identification with the body, nor the transcendence of its rejection. A game spilling from the mouth of the suicide or receding into it which opposes the choice between escape or emigration in favour of forms of living that what, open up play?