Het eerste nieuwe project waarmee ik bezig ben heet ‘De Autobiografie van de Dood’. Het is een lang (en ja, experimenteel) gedicht dat de kern gaat vormen van mijn volgende bundel.

Voor de liefhebbers van details: het gebruikte font op de poort is Comic Sans.

Ook ben ik bezig met een serie van 3 korte films die gelijktijdig met de nieuwe bundel zullen verschijnen.
De eerste film uit de reeks heet ‘Jodalita’ en zal dus in 2013 uitkomen:

Dan tijd voor wat losse opmerkingen:

Iedereen in de cultuurwereld functioneert als een merk. En zoals we allemaal weten is het succes van een ‘merk’ puur en alleen gebaseerd op veel in beeld komen. De muziek is irrelevant: al had guus tiroler neusfluitmuziek gespeeld, niemand kan het wat schelen: zijn bekendheid heeft niets met zijn muziek van doen. Veel beginnende artiesten begrijpen dat principe niet en veel ‘managers’ ook niet. De reden dat je zoveel ‘slick rick’ muziek hoort is dat die bedenkelijke laag van tweederangs ‘muziekmanagers’ nog steeds menen dat het allemaal met de muziek te maken heeft.

‘Guus meeuwis is het bekendste cultuurmerk’

‘De Reaktor’ is geen podium voor literaire kritiek. Het is een podium waarop middelmatige schrijvers omstebeurt even een criticus mogen simuleren, zodat ze ook even 15 minuten hebben mogen genieten van die sensatie en weer 100 euro in de zak kunnen steken. De ‘lengte’ van de kritiek is er dan ook het primaire criterium. Zoals altijd bij simuaties geldt ook hier: ‘diversiteit’ is het enige mogelijke adagium. Er is geen enkele schrijver op dat podium die enig ontzag of vrees inboezemt: het kalme kabbelen van schoolschriftjes, het gesabbel op potloodjes, de langzame afdaling in de Korsekoviaanse krochten der cultuurvernietiging – dat is het geluid dat je daar om de oren krijgt.

‘De Reaktor’ nu met extra Jan Pollet

De meest sexy man ter wereld is schijnbaar Robert Pattinson. Goed nieuws voor alle mannen met dikke berenwenkbrauwen, zure knijpmondjes en Halbe Zijlstra oogjes.

‘De meest sexy man ter wereld’

Rick Roderick (1949–2002)
“the cowboy philosopher”
“the Bill Hicks of philosophy”

met een uitstekende lezing over de toepasselijkheid van Baudrillard op de moderne werkelijkheid:

‘A pie chart has more religious meaning in our times than a crucifix’

Kan iemand deze simulatio-dichteres ‘Sylvie Marie’ met tegeltjespoezie even uitleggen dat de vloed al een tij is, en dus niet het tij kan komen keren?

Lees het broddelwerkje hier

Over en sluiten uit een overigens overzonnig Istanboel! Martinus.