Archive for the ‘literatuur’ Category

Heer Benders, Loewak verandert steeds voor onze ogen, wat is er aan de hand?

Ik heb enkele nieuwe concepten uitgedacht die dit platform interessanter zullen maken. Mijn plan is het een serieuze concurrent van reguliere media te gaan maken. Dat klinkt wellicht hoogdravend, maar we zitten nu al op een 25000 lezers per maand. Erg veel meer lezers heeft de Groene bijvoorbeeld niet. Wat niet al teveel zegt over de aard en de strekking van deze lezers, maar goed je weet ook niet hoeveel abonnees van zo’n regulair blad het ongelezen in de bladenmap laten zitten. De kernvraag voor mij is: hoe maak ik Loewak een interessante plek die de strijd aankan met de door halve garen, slaapmutsen en fopintellectuelen gedomineerde reguliere media. Ik heb daartoe enkele plannen ontwikkeld en ga nu druk aan de slag om deze ook te verwezenlijken.

Waarom wilt u zo graag concurreren met reguliere media?

Omdat je de vijand alleen met zijn eigen middelen kan verslaan. Zolang de autonomen en echte intellectuelen versplinterd zijn of als een duf schaap gratis zitten schrijven voor een kapitalistisch monster als facebook zal er substantieel weinig veranderen. Ik heb daar vroeger ook al mee gespeeld maar toen vond ik de juiste formule niet. Dit vinden van de juiste formule is een heikele zaak.

Hoe gaat het met uw roman, Bankenchrist, en uw filosofieboek, Holokapitaal?

De roman vlot aardig. Ik merk dat schrijven in mijn bloed zit. Ik beleef veel genot aan het schrijven van dit boek. Bedoeling is dat het een van de meest ingenieuze romans wordt die ooit in de Nederlandse taal is geschreven. Hoogdravend, opnieuw, maar je moet je pijlen altijd op de zon richten. Ik geloof niet in het soort literatuur dat heer en meester in het lokale plantsoen wil spelen. Ik vind dat je ofwel wereldliteratuur moet schrijven, ofwel je mond moet houden. Er zijn al genoeg lokale schoonheidskoninginnen. Kan natuurlijk zijn dat het allemaal gaat mislukken, dat risico loop je als je je pijlen hoog richt. Mij om het even, liever een mislukte roman die probeerde groots te zijn dan een gelukte roman die in het grote plaatje niet meetelt.

Voor het filosofieboek heb ik nu een concept verzonnen, dus dat komt er ook. Holokapitaal zal gaan over de toekomst van de mensheid. Het wordt geen doemdenkersboekje van een schimmige Hegeliaan, die op de apocalyptische trends wil meeliften met zijn hyperslabbertje, als Zizek. Die man vindt een boek over Hegel schrijven zijn ‘levenswerk’ waarmee hij eigenlijk impliciet toegeeft geen echte filosoof te zijn. Nee, Holokapitaal slaat nieuwe wegen in en biedt wel oplossingen waar Zizek alleen over de oude ideologien weet te mummelen en zijn tijd verdoet met Kung Fu Panda.

Als derde komt ‘Bilderberg’ er ook aan, mijn nieuwe verzameling gedichten. Bedoeling is dat dat boek beter wordt dan ‘Karavanserai’. Dat vond ik maar een matig boek, hoewel ik toe moet geven dat ik er niet meer ingekeken heb sinds het gepubliceerd is. Ik heb het wel even geprobeerd, na de publicatie, maar vond het stomvervelend mijn eigen boek te lezen.

Als Vierde komt mijn soloplaat uit, ‘Oben Ohne’, met zelf geschreven, gespeelde en gezongen liedjes. Dit wordt voor mij het moeilijkste onderdeel. Het is vrij lastig een totaal nieuw medium onder de knie te krijgen. Ik vind het schrijven van de roman het eenvoudigst. Dat voelt erg natuurlijk aan en ik voel dat ik al een autoritaire stem bezit op dat vlak. Filosofieboek is ook niet zo heel lastig. Lastigst blijft poezie, omdat ik verre van het meeste wat ik schrijf maar matig vind, en het schrijven van hele goede poezie is bijna oneindig veel moeilijker dan het schrijven van een goede roman of filosofieboek. Mijn mening. Maar hele goede muziek maken, dat valt ook niet mee. Ik wacht nog steeds op mijn voorversterker. Dit hele project valt of staat met de kunde mijn zangstem goed te krijgen. Die microfoon van een tientje zonder voorversterking is bagger. Ik heb al een dure microfoon gekocht, maar de voorversterker wordt maar niet bezorgd, dat heb je hier nogal eens in Turkije. Shops bieden dingen te koop aan die ze nog in Engeland moeten ophalen, heel irritant.

U zei laatst nooit meer subsidie aan te zullen vragen bij het Fonds der Letteren. Ook niet voor Loewak?

Nee, die lui kunnen totaal mijn reet op. Ik eet nog liever gras dan dat ik nog een keer bij die fopfiguren en pedante schoolmeesters om geld moet vragen. Van Martine Bibo, de ‘jurist’ van het Fonds, kreeg ik een brief dat ik niet met de adviseurs van het Fonds der Letteren direct mocht mailen, dit naar aanleiding van een mailtje dat ik gestuurd had om even na te gaan of de door het bestuur voorgestelde gang van zaken ook daadwerkelijk klopte. Nou, dank u wel, schooljuf. Een jurist bij het Fonds, dat is als een topkok bij van der Valk restaurants. Ze probeerde in de brief zelfs te suggereren dat het wettelijk strafbaar voor mij zou zijn om een adviseur direct te mailen en had het over het ‘breken van de spelregels’. Op mijn verzoek die spelregels even op hun website aan te wijzen kreeg ik vervolgens geen antwoord. Het Letterenfonds is een duf clubje zelfbedruipers, het zit vol journalisten die middels bijbaantje na bijbaantje met de ellenbogen dit soort functies weten te scoren en dan voorts nog het lef hebben daar de schoolmeester te gaan zitten uithangen over wat kwaliteitspoezie is. Lui die ooit 1 dun bundeltje publiceerden om er ook even bij te horen. De ergste soort consensuele kakkerlakken, ik mag voor ze hopen dat ik ze nooit in het echt tegen het lijf loop. Ik wil best verklappen dat ik wat dat betreft een Vlekkiaans dichter ben.

Bent u tegen subsidie in het algemeen voor kunst en literatuur?

Nee, maar ik vind dat dat op een heel andere manier verdeeld moet worden. Geen valse ‘peer review’ (vals want het is helemaal geen ‘peer review’ – iets is namelijk pas peer review als het het doel heeft iets te beoordelen op publicatiewaarde) geen gesjoemel tussen collega’s, geen festivalletjes in Poepinjebroek met Erik Linder, Erik Linder, Erik Linder en Erik Linder maar iets met daadwerkelijk potentie en uitstraling.

Uw bezwaarschrift tegen het Letterenfonds ging voornamelijk over het feit dat zij een afspiegeling zijn van hun politieke bovenlaag. U trok vergelijkingen met de kredietcrisis. Wat bedoelt u daar precies mee?

Heel simpel. Neem nou gister. Noud Wellink moet op het strafmatje komen. Heeft jarenlang zitten suffen, talloze mensen hun spaargeld kwijt. Wat wordt er als oplossing voorgesteld? De Nederlandse Bank moet haar ‘eigen cultuur gaan evalueren’ en dan durft die Wellink ook nog te suggereren dat hij het boegbeeld voor die ‘verandering van cultuur’ is. Doet sterk denken aan het Fonds voor de Beeldende Kunst een jaar of vier geleden. De directeur van dat Fonds liet in de Volkskrant weten dat ‘kunstsubsidie meestal een kwestie van vriendjespolitiek is’. De directeur die daar al vele jaren zat! Op staande voet zou hij ontslagen moeten worden. Maar nee, mijnheer blijft zitten want ‘de verandering dat zijn wij tegenwoordig zelf’ en gevolg is dat een jaar later de secretaris van het Bestuur aan de haal gaat met 15 miljoen euro. Een oplichtersclub. Culturen kunnen zichzelf niet evalueren. Dat geldt voor de Nederlandse Bank, dat geldt voor een Fonds voor Cultuur. Als je mensen zichzelf laat evalueren ben je niet goed snik. Je weet dan altijd tevoren de uitkomst al. Ik kan dat hele rapport van die Bank nu al letterlijk opdreunen. Deze mensen moeten weg, en er moet een fatsoenlijke objectieve evaluatie van buitenaf komen. Het is allemaal met elkaar verweven, het is één grote referentiele puinhoop van morele corruptie. Het is de ‘generatie Nix en Nul’, de generatie van ‘Na ons de zondvloed’, lui die nergens mee bezig zijn, verzuilde egoisten met valse idealen, spookrijders met roze brillen.

Uw filosofieboek gaat over de toekomst van de mensheid. Hoe gaat die eruit zien?

De toekomst wordt een wisselwerking tussen een geperverteerde androide werkelijkheid en de photosynthetische mens.

Dank voor dit interview.

Ik zou de kunstwichelaars niet te eten willen geven die graag de filosofische gereedschapskist bovenhalen — de meest stompe instrumenten eerst. Zien die lui een zwart vierkant van Malevitsj, gaat het al snel van je transcendent, immanent en contingent. Helemaal gênant wordt het als kunstenaars het boeventaaltje van critici overnemen. Twee gecontesteerde beroepen die serieux aan elkaar ontlenen. Twee beademingsmachines die elkaar in leven houden.

Achilles van den Branden, in een artikel over De berg van Cézanne van Jurriaan Benschop

Ik heb even het onderzoek verder doorgevoerd door ook de literaire tijdschriften mee te nemen in het onderzoek. De meeste van hen zijn tegenwoordig ook digitaal aktief, hebben archieven online, en krijgen daar flinke subsidies voor dus het is interessant te zien of dat ook vruchten afwerpt. Hier is de top 20 Literaire websites incl. de literaire tijdschriften:

1. Literairnederland.nl 1,429,445
2. Decontrabas.com: 2,298,844
3. De Gids: 2,413,068
4. Papieren man 2,770,655
5. Meander Magazine: 2,962,723
6. Boekweb.nl 3,408,886 (nb die hoort er eigenlijk niet tussen)
7. Brakkehond.be: 4,054,068
8. Loewak.nl: 4,555,610
9. Achillevandenbranden.blogspot.com 4,604,050
10. Epibreren.com 4,721,464
11. Kluger Hans: 5,049
12. De Reaktor 5,697,826
13. Pomgedichten.nl: 5,938,035
(alleen bijgevoegd omdat die Wolff het altijd over zijn miljoenen bezoekers heeft)
14. Tzum.info: 6,405,724
15. Lava Literair: 7,680,707
16. Poeziekrant: 8,278,288
17. Tirade: 8,433,876
18. Hollandsmaandblad.nl: 8,900,768
19. Krakatau.nl: 9,675,744
20. DWB.be 9,696,186

Opvallend. Slechts 1 literair blad in de top 10, de Gids, meteen ook het oudste blad dat Nederland rijk is.
Een aantal bladen en instanties die veel geld kregen om een ‘digitale aanwezigheid’ te bewerkstelligen is het niet gelukt een top 10 plek te veroveren. Bedenk dat de Reaktor uit wel een 20 of wat mensen bestaat, en dat ik Loewak met zijn tweetjes bestier, of Achilles van Den Branden die verslaat ze in zijn uppie.

Dit zijn de literaire bladen die de Top 20 niet haalden:

Passionate magazine: 12,502,813
Deus ex machina: 16,875,853
Liegendkonijn.be: 28,234,060
De Revisor: 13,091,184
NY: 17,634,443
Boekie Boekie: 24,372,643
Op Ruwe Planken: 25,417,767

Waar wel enkele bladen bij zitten die naar mijn weten veel geld kregen om een online presentie te maken.
Conclusie: de top 10 literaire sites wordt vooral gedomineerd door onbetaalde, op vrijwillige basis geschreven, bezielde websites. Er is maar 1 literair blad in te vinden ondanks het feit dat de financiele middelen ruimschoots voor handen waren.

Alexa is een handige webtool die de populariteit en bezoekersaantallen van websites kan meten. Helemaal perfect zullen de resultaten niet zijn maar als algemeen idee klopt het vrij precies. Ik heb even op Alexa gekeken hoe de Nederlandse Literaire sites precies scoren qua bezoekersaantallen. Hier is de lijst met de meest bekende literaire sites, zoals jullie zien is Loewak op de vierde plaats geëindigd, niet slecht omdat ik lang weinig aan Loewak gedaan had. Nu heb ik wat interessante concepten voor Loewak ontwikkeld en ga ik komend jaar er flink mee aan de slag.

Ranglijst literaire websites volgens de Alexa tool:

1. Decontrabas.com: 2,298,844
2. Papieren man 2,770,655
3. Meander Magazine: 2,962,723
4. Loewak.nl: 4,555,610
5. Achillevandenbranden.blogspot.com 4,604,050
6. Epibreren.com 4,721,464
7. De Reaktor 5,697,826
8. Pomgedichten.nl: 5,938,035
(alleen bijgevoegd omdat die Wolff het altijd over zijn miljoenen bezoekers heeft)
9. Tzum.info: 6,405,724
10. Krakatau.nl: 9,675,744

Hier kun je het allemaal controleren

Uiteraard had ik niet de tijd alle sites te onderzoeken, ik nam alleen de sites die mij het best bekend voorkwamen. Van grote krantensites is het onmogelijk de literaire delen te scheiden van de rest, dus die tellen niet mee. Wel weten we dat het Volkskrant Blog precies even hoog scoort als De Contrabas. Aangezien dat honderden mensen zijn is dat een goede prestatie van de Contrabas.

Sites als ‘gedichten.nl’ en zo meer tel ik niet mee, onder dat soort sites vind je wel drukekre sites maar dat vind ik niet ‘literair’ meer.

Als iemand nog een site weet die in deze top 10 beter thuishoort hoor ik het graag.

Vandaag besloot ik mijn visum te gaan ophalen bij de turkse vreemdelingenpolitie. Ik heb me er allang bij neergelegd dat het mijn lot is eeuwig bij de vreemdelingenpolitie te moeten rondsnorren. De absurde situatie is dat als ik de Turkse nationaliteit aanneem ik 16 maanden ofzo het leger in moet, met dikke kans dat ik ergens aan de iraakse grens belandt. Zit ik niet op te wachten, uiteraard. Dan maar jaarlijks een visum kopen. Volgens een generaal hier in de buurt is na je 45e die oproepplicht verlopen, dus zal nog 5 jaar jaarlijks daarheen moeten.

Was 40 graden vandaag! En die politie is 3 uur reizen van hier, met respectievelijk minibus, trein, ferry, tram en metro. Istanbul is zo’n onbeschrijfelijke jungle. En als het in de 40 graden is, is het een onbeschrijfelijk hallucinante jungle. Waar andere steden wellicht bij zo’n temparaturen het rustig aan doen en de straten wat leger zijn – geen kans: de trein, tjokvol, de tram, tjokvol, de metro, tjokvol. Toch vind ik zo’n trip dan heel spannend. Het gekke van deze stad is dat je er nauwelijks ooit een bekende tegenkomt. Het heeft dus totaal niks ‘dorps’ wat je in Nederland wel altijd hebt je komt daar toch altijd overal dezelfde mensen tegen waar je ook woont.

En rare taferelen weer. Eerst verdwaalde nederlanders geholpen, geen idee wat ze voorbij Akseray deden daar is niks toeristisch te zien, maar heb ze op de juiste tram weten zetten. Daarna op Hpasa de trein terug gepakt, eerst komt een oude man binnen die bloedde als een rund om onbekende redenen en daarna, toen de trein aanreed, probeert een of andere lolborek de reidende trein binnen te springen, slaat tegen de zijkant van de trein aan, gaat over de kop en belandt in onnatuurlijke positie op het perron. Ruzie ontstaat in de trein. Vrouw verwijt kerel bij de deur dat hij deze dicht had moeten doen. Kerel klaagt dat het te warm is voor dichte deur en dat die sukkel niet had moeten springen. Ontaard bijna in vechtpartij.

Thuis voor de verandering eens fles champagne gekocht. Ik zit nu meestal ‘s avonds bij het zwembad. Het is niet ‘ons’ zwembad, het is van het huizenblok waar ik woon maar dat is des te gezelliger. Een privezwembad lijkt me maar saai, daar heb je nauwelijks aanspraak. Het leuke van dit zwembad is dat het nachtverlichting heeft, ik ga er nu elke avond zwemmen, dan ben ik er alleen en meestal ledig ik een fles wijn maar vanavond dacht ik ik probeer eens een fles champagne.

It sure beats watching tv. Het verschil tussen champagne en wijn in kaart brengen, dat is de monnikentaak van een dichter vind ik. En ik heb een nieuw ritueel verzonnen, de maan begroeten met champagne:

Je wordt een stuk lichthoofdiger van dat spul dan van wijn, merk ik. Enfin, de fles is alweer leeg.

Net daarvoor aan dit nummer gewerkt. Een van mijn favoriete nummers van de Smiths is altijd ‘half a person’ geweest. Ik wil kijken of ik daar een nederlandse variant van kan maken voor mijn soloplaat.

Dit is de tekst die ik ervoor maakte:

Half mens

Noem me een sukkel, noem me een dweep
Ik hing zes lange jaren aan je sleep.
Zes hele jaren van mijn leven aan je sleep.

Geef me vijf secondes
en ik vertel je mijn levensverhaal:

Ik was een zestienjarige kluns.
Ging naar de stad voor de kunst.
Maar ik was veel te minimaal
dus vroeg de soos om een gunst.
Ik zei: kan ik me hier inschrijven
als een rugkrabber?

Zij was verlaten en zuur.
Ze schreef me een brief, evenmin puur.
Ze zei dat toen ik hopeloos verliefd was
een bijzondere bijdrage nog
mogelijk was geweest.

Noem me een sukkel, noem me een dweep
zulke vrouwen zijn als gastenzeep.
Hele fraaie rond benutte gastenzeep.

Geef me vijf secondes
en ik vertel je mijn levensverhaal:

Een zestienjarige kluns.
Ik wou met meisjes en kunst.
Maar ik was veel te minimaal,
veel te minimaal mijnheer.

Zestienjarige kluns, dat is
het verhaal van mijn leven.
Dat is het verhaal van alle leven.
Dat is het verhaal.

M.H.Benders, naar The Smiths (‘Half a person’)
Onderdeel van mijn ‘Oben Ohne’ project

En vanavond er muzikaal dit voor gemaakt. Of het wat gaat worden kan ik nog niet zeggen….

Halfmens1 by mixmurry

Dit is het origineel voor wie het niet kent:

De Buddingh prijs bestaat eigenlijk niet meer, sinds vorig jaar of eigenlijk sinds het jaar daarvoor toen Stofnest er met de prijs vandoor ging.

Marc Kregting verliet echter het Vlaamse landschap om bij het rottende lijk een vreemde speech te staan houden, onder het mom van ‘de jury’. We lezen in het juryrapport:

Of er vervolgens een verband bestaat is ongewis, maar het lijken inmiddels kleinere huizen die zich hebben ontfermd over poëziedebutanten. De beloftevolste onder hen is naar de mening van de jury de 23-jarige Jurre van den Berg; hij werd ontdekt door de Groningse uitgeverij Passage. Uit de nominaties valt voorts af te leiden dat het Utrechts/Leeuwardense huis De Contrabas serieus te nemen valt, wat misschien verrassend is voor wie op het internet rondneust in de gelijknamige dameskapsalon. De jury ontkomt tegelijk niet aan het idee dat deze nieuwe bedrijven het stadium van de goede bedoelingen nog niet helemaal achter zich hebben gelaten. Vooral in de eindredactionele fase valt te leren van de meerderheid der professionele uitgeverijen, wier poëziebeleid echter defensief geworden lijkt te zijn.

Nou, daar mogen we het mee doen. De beloftevolste debutant werd volgens de jury die ook de bundels nomineerde niet eens genomineerd. Dat is een prijs die met geen mogelijkheid meer serieus te nemen valt, en een jury die met geen mogelijkheid meer serieus te nemen valt.

Voorts geeft Kregting nog een mooie invulling aan het politieke karakter van deze prijs door lekker in het juryrapport te gaan katten over uitgevers. Zo maakt hij van het juryrapport dezelfde dameskapsalon waar hij op meent te moeten afgeven.

Jammer dat het zo moeilijk is, schijnbaar, juryleden te vinden die wel hun eigen smaak hanteren bij het nomineren van dichtbundels. Het spijt me maar dit juryrapport is een genante vertoning, vooral ook voor de mensen die genomineerd waren. Jullie waren eigenlijk niet de besten, vond de Jury.

Nou Mijnheer de Jury, misschien bent u zelf ook wel niet de beste. Zou dat tot het spectrum der mogelijkheden behoren? De Heer Kregting heeft bepaald geen onbezoedelde reputatie als jurylid. Het is me nogal wat als je als jurylid van de Libris je vriendjes uit het dichterlandschap de romansfeer in probeert te nomineren. ‘Jury Librisprijs niet goed snik’ schreef Max Pam in HP de Tijd, zie hier het artikel

Dezelfde Kregtink laat een jaar later weten dat hij het niet de moeite waard vond de beste debutanten voor de Buddingh te nomineren.

Moeten we niet een soort rijbewijs voor jurylidmaatschappen invoeren, liefst een dat maar 1 puntje heeft en per direct kan worden ingetrokken bij infantiel gedrag?

Alexandra Crouwers had het een tijd of wat terug steeds maar over Fierens. Ze liet me wat leuke filmpjes zien waarin hij naakt zat te ontbijten, dergelijke dingen. Gedichten had ik van hem nog niet gelezen. Vandaag zag ik dat Pascal Cornet die eerder al heel aandachtig mijn bundel recenseerde een recensie over grote smerige vlinder schreef.

Ik vind die recensie te negatief. Want de geciteerde regels vind ik erg goed. De vraag of ‘dit poezie is’ boeit mij voor geen meter. Natuurlijk is dat poezie! Alles wat goed is is poezie!

toen ze mij voorstelde aan haar ouders
liet ze ons urenlang alleen

Met die Fierens wil ik wel eens een liedje gaan maken!

ons bed vat alles samen
we liggen al jaren in een twijfelaar

Mooi. Die staat op mijn verlanglijstje!

Heer Benders het gerucht gaat rond dat u van plan bent uw tetralogie weer aan de wilgen te hangen.

Dat is niet helemaal juist. Praktijkervaring noopt mij er echter toe me even te focussen op de roman en de muziek. Aan vier werken tegelijk werken bleek wat optimistisch. Het zou wel te doen zijn als het het enige was wat ik te doen had, maar ik moet daarnaast ook nog werken en een kind opvoeden. Ik ga het dus gefaseerd het leven laten zien, of het uiteindelijk ook gelijktijdig gepubliceerd wordt zou ik nu niet durven zeggen. Vooral het filosofie boek schuif ik even op de langere baan – ik zou ongetwijfeld een best aardig boek van ‘Holokapitaal’ kunnen maken op basis van hoe ik nu werk maar best aardig, daar doen we het niet voor.

Wat de muziek betreft: hoe ontwikkelt dat zich momenteel?

Ook gefaseerd. Ik ben enerzijds bezig met het album ‘Trix is Dood’ samen met Bart van der Pligt van de Manuela’s. Dat album heeft het potentieel het beste Nederlandstalige coveralbum ooit te worden, maar om die potentie er ten volle uit te krijgen is natuurlijk wat lastiger.

Anderzijds wil ik me met Genus Pongo vooral richten op het ondergewaardeerde genre van de winkelmuziek. Er wordt laatdunkend neergekeken op dit genre door allerlei muzikanten die niet begrijpen hoe lastig het is propagandistische boodschappen op een gezellige manier te verkleden zodat mensen meer producten kopen.
Als voorproef op deze CD het nummer ‘Buy You Blue’:

Buyyoublue by mixmurry

Daarnaast ben ik nog bezig met een album unieke persoonlijke liedjes. Welk album precies mijn bundel ‘Bilderberg’ zal vergezellen bij publicatie laat ik van het resultaat afhangen.

Hoe staat het precies met Soulsat, de concurrent van Facebook die u op de markt wilt brengen?

Wordt aan gewerkt. Ik kan wel alvast melden dat Soulsat een veel geavanceerder omgeving wordt waarin veel meer mogelijk is dan Facebook. De precieze details hou ik even voor me. Ik verwacht de site eind Augustus te kunnen lanceren.

Uw aanvraag voor een stimuleringsbeurs van het Fonds der Letteren werd afgewezen. Heeft u een idee waar dat aan lag?

Opzet. Dat hele circuitje zit vol met een elkaar indekkende middelmaat die er allemaal belang bij hebben vooral het middelmatige boven te laten drijven als zijnde het hoogste. Je wordt als autonoom alleen getolereerd als je je mond houdt. Nou, dat ben ik mooi niet van plan.

Toen ik genomineerd werd voor de Buddingh werd ik gebeld door mijn redacteur. ‘Nou het is je toch nog gelukt genomineerd te worden’ waren zijn exacte woorden. Ik was me niet van enige misdaad bewust, dus zijn verbazing begreep ik niet zo. Inmiddels begrijp ik dat zo’n buddingh nominatie nog uit meer elementen bestaat dan het schrijven van goede poezie. Fuck em, dat is alles wat ik daarop te zeggen heb. Gelukkig was ik niet dom genoeg om me het format van die Buddingh nominatie te laten opleggen. Dan had ik de hele avond de poezievariant van Saskia & Serge bejubeld zien worden, nu was het een mooie avond met een rood aangelopen Wim Brands.

Hoe bevalt het leven u zonder facebook?

Ik mis het instrument eigenlijk niet zo, wel een paar mensen met wie ik intensief contact had daar. Bijvoorbeeld de wonderbaarlijke Lisette, die als mij optrad op de Amsterdamse boekennacht

Zie artikeltje op Nufoto

Uiteraard heb ik wel mailcontact, maar dat is wat minder spontaan. Goed, ik zal wachten tot Soulsat in de lucht is. Ik heb het voorlopig zowiso druk genoeg.

Omdat ik net ontdekt heb hoe dingen in 24 bit op het net te zetten hierbij het lied ‘Kom nou Mijnheer Komrij’ opnieuw, met de kanttekening dat dit geenszins de laatste versie is. Tekstueel is het nummer inmiddels alweer aangepast en ik wacht op mijn nieuwe microfoon installatie om het beter in te zingen. Bart was van plan het met een band op te gaan nemen. Tot die tijd moeten jullie het hiermee doen:

Komrijfin2 by mixmurry

Een artikel uit de Engelse Telegraph: de kans is nu groter dat kinderen onder de 7 jaar oud een mobieltje hebben dan ‘een boek’

Een boek? Ja, een boek. Dat heeft u goed gelezen. De kans is groter dat zulke kinderen een mobieltje hebben dan een enkel boek op hun kamer.

Het soort randdebiel dat kinderen onder de 7 jaar een mobieltje geeft is waarschijnlijk hetzelfde type randdebiel voor wie het ‘overaktief zijn’ van kinderen afdoende aanleiding vormt ze vol pillen te pompen.
‘ADHD’ heet het toverwoordje. Als een kind ook maar enigszins barst van de energie kan hij zo een levenlang pillen slikken tegenmoet zien. Lekker makkelijk voor de ouders, zo’n gedrogeerd kindje. En een mooie melkkoe voor de farmaceutische industrie, wat willen we nog meer?

Een mobieltje, uiteraard. Zodat we altijd weten waar Jantje of Truusje uithangt. Suf op de bank met zijn videospelletjes, meestal, maar dat doet niet ter zake. We moeten elk moment van de dag de controle in handen houden.

De moderne ouder is dus feitelijk een afspiegeling van de moderne staat. In hoeverre zouden ouders hun gedrag afmeten aan dat van de maatschappij om hen heen?