Ik heb enkele nieuwe concepten uitgedacht die dit platform interessanter zullen maken. Mijn plan is het een serieuze concurrent van reguliere media te gaan maken. Dat klinkt wellicht hoogdravend, maar we zitten nu al op een 25000 lezers per maand. Erg veel meer lezers heeft de Groene bijvoorbeeld niet. Wat niet al teveel zegt over de aard en de strekking van deze lezers, maar goed je weet ook niet hoeveel abonnees van zo’n regulair blad het ongelezen in de bladenmap laten zitten. De kernvraag voor mij is: hoe maak ik Loewak een interessante plek die de strijd aankan met de door halve garen, slaapmutsen en fopintellectuelen gedomineerde reguliere media. Ik heb daartoe enkele plannen ontwikkeld en ga nu druk aan de slag om deze ook te verwezenlijken.

Waarom wilt u zo graag concurreren met reguliere media?

Omdat je de vijand alleen met zijn eigen middelen kan verslaan. Zolang de autonomen en echte intellectuelen versplinterd zijn of als een duf schaap gratis zitten schrijven voor een kapitalistisch monster als facebook zal er substantieel weinig veranderen. Ik heb daar vroeger ook al mee gespeeld maar toen vond ik de juiste formule niet. Dit vinden van de juiste formule is een heikele zaak.

Hoe gaat het met uw roman, Bankenchrist, en uw filosofieboek, Holokapitaal?

De roman vlot aardig. Ik merk dat schrijven in mijn bloed zit. Ik beleef veel genot aan het schrijven van dit boek. Bedoeling is dat het een van de meest ingenieuze romans wordt die ooit in de Nederlandse taal is geschreven. Hoogdravend, opnieuw, maar je moet je pijlen altijd op de zon richten. Ik geloof niet in het soort literatuur dat heer en meester in het lokale plantsoen wil spelen. Ik vind dat je ofwel wereldliteratuur moet schrijven, ofwel je mond moet houden. Er zijn al genoeg lokale schoonheidskoninginnen. Kan natuurlijk zijn dat het allemaal gaat mislukken, dat risico loop je als je je pijlen hoog richt. Mij om het even, liever een mislukte roman die probeerde groots te zijn dan een gelukte roman die in het grote plaatje niet meetelt.

Voor het filosofieboek heb ik nu een concept verzonnen, dus dat komt er ook. Holokapitaal zal gaan over de toekomst van de mensheid. Het wordt geen doemdenkersboekje van een schimmige Hegeliaan, die op de apocalyptische trends wil meeliften met zijn hyperslabbertje, als Zizek. Die man vindt een boek over Hegel schrijven zijn ‘levenswerk’ waarmee hij eigenlijk impliciet toegeeft geen echte filosoof te zijn. Nee, Holokapitaal slaat nieuwe wegen in en biedt wel oplossingen waar Zizek alleen over de oude ideologien weet te mummelen en zijn tijd verdoet met Kung Fu Panda.

Als derde komt ‘Bilderberg’ er ook aan, mijn nieuwe verzameling gedichten. Bedoeling is dat dat boek beter wordt dan ‘Karavanserai’. Dat vond ik maar een matig boek, hoewel ik toe moet geven dat ik er niet meer ingekeken heb sinds het gepubliceerd is. Ik heb het wel even geprobeerd, na de publicatie, maar vond het stomvervelend mijn eigen boek te lezen.

Als Vierde komt mijn soloplaat uit, ‘Oben Ohne’, met zelf geschreven, gespeelde en gezongen liedjes. Dit wordt voor mij het moeilijkste onderdeel. Het is vrij lastig een totaal nieuw medium onder de knie te krijgen. Ik vind het schrijven van de roman het eenvoudigst. Dat voelt erg natuurlijk aan en ik voel dat ik al een autoritaire stem bezit op dat vlak. Filosofieboek is ook niet zo heel lastig. Lastigst blijft poezie, omdat ik verre van het meeste wat ik schrijf maar matig vind, en het schrijven van hele goede poezie is bijna oneindig veel moeilijker dan het schrijven van een goede roman of filosofieboek. Mijn mening. Maar hele goede muziek maken, dat valt ook niet mee. Ik wacht nog steeds op mijn voorversterker. Dit hele project valt of staat met de kunde mijn zangstem goed te krijgen. Die microfoon van een tientje zonder voorversterking is bagger. Ik heb al een dure microfoon gekocht, maar de voorversterker wordt maar niet bezorgd, dat heb je hier nogal eens in Turkije. Shops bieden dingen te koop aan die ze nog in Engeland moeten ophalen, heel irritant.

U zei laatst nooit meer subsidie aan te zullen vragen bij het Fonds der Letteren. Ook niet voor Loewak?

Nee, die lui kunnen totaal mijn reet op. Ik eet nog liever gras dan dat ik nog een keer bij die fopfiguren en pedante schoolmeesters om geld moet vragen. Van Martine Bibo, de ‘jurist’ van het Fonds, kreeg ik een brief dat ik niet met de adviseurs van het Fonds der Letteren direct mocht mailen, dit naar aanleiding van een mailtje dat ik gestuurd had om even na te gaan of de door het bestuur voorgestelde gang van zaken ook daadwerkelijk klopte. Nou, dank u wel, schooljuf. Een jurist bij het Fonds, dat is als een topkok bij van der Valk restaurants. Ze probeerde in de brief zelfs te suggereren dat het wettelijk strafbaar voor mij zou zijn om een adviseur direct te mailen en had het over het ‘breken van de spelregels’. Op mijn verzoek die spelregels even op hun website aan te wijzen kreeg ik vervolgens geen antwoord. Het Letterenfonds is een duf clubje zelfbedruipers, het zit vol journalisten die middels bijbaantje na bijbaantje met de ellenbogen dit soort functies weten te scoren en dan voorts nog het lef hebben daar de schoolmeester te gaan zitten uithangen over wat kwaliteitspoezie is. Lui die ooit 1 dun bundeltje publiceerden om er ook even bij te horen. De ergste soort consensuele kakkerlakken, ik mag voor ze hopen dat ik ze nooit in het echt tegen het lijf loop. Ik wil best verklappen dat ik wat dat betreft een Vlekkiaans dichter ben.

Bent u tegen subsidie in het algemeen voor kunst en literatuur?

Nee, maar ik vind dat dat op een heel andere manier verdeeld moet worden. Geen valse ‘peer review’ (vals want het is helemaal geen ‘peer review’ – iets is namelijk pas peer review als het het doel heeft iets te beoordelen op publicatiewaarde) geen gesjoemel tussen collega’s, geen festivalletjes in Poepinjebroek met Erik Linder, Erik Linder, Erik Linder en Erik Linder maar iets met daadwerkelijk potentie en uitstraling.

Uw bezwaarschrift tegen het Letterenfonds ging voornamelijk over het feit dat zij een afspiegeling zijn van hun politieke bovenlaag. U trok vergelijkingen met de kredietcrisis. Wat bedoelt u daar precies mee?

Heel simpel. Neem nou gister. Noud Wellink moet op het strafmatje komen. Heeft jarenlang zitten suffen, talloze mensen hun spaargeld kwijt. Wat wordt er als oplossing voorgesteld? De Nederlandse Bank moet haar ‘eigen cultuur gaan evalueren’ en dan durft die Wellink ook nog te suggereren dat hij het boegbeeld voor die ‘verandering van cultuur’ is. Doet sterk denken aan het Fonds voor de Beeldende Kunst een jaar of vier geleden. De directeur van dat Fonds liet in de Volkskrant weten dat ‘kunstsubsidie meestal een kwestie van vriendjespolitiek is’. De directeur die daar al vele jaren zat! Op staande voet zou hij ontslagen moeten worden. Maar nee, mijnheer blijft zitten want ‘de verandering dat zijn wij tegenwoordig zelf’ en gevolg is dat een jaar later de secretaris van het Bestuur aan de haal gaat met 15 miljoen euro. Een oplichtersclub. Culturen kunnen zichzelf niet evalueren. Dat geldt voor de Nederlandse Bank, dat geldt voor een Fonds voor Cultuur. Als je mensen zichzelf laat evalueren ben je niet goed snik. Je weet dan altijd tevoren de uitkomst al. Ik kan dat hele rapport van die Bank nu al letterlijk opdreunen. Deze mensen moeten weg, en er moet een fatsoenlijke objectieve evaluatie van buitenaf komen. Het is allemaal met elkaar verweven, het is één grote referentiele puinhoop van morele corruptie. Het is de ‘generatie Nix en Nul’, de generatie van ‘Na ons de zondvloed’, lui die nergens mee bezig zijn, verzuilde egoisten met valse idealen, spookrijders met roze brillen.

Uw filosofieboek gaat over de toekomst van de mensheid. Hoe gaat die eruit zien?

De toekomst wordt een wisselwerking tussen een geperverteerde androide werkelijkheid en de photosynthetische mens.

Dank voor dit interview.

Paniek in de straten van Venlo.
Paniek in de straten van Loosdrecht.
Ik vraag mijzelf af
of het leven nog ooit hetzelfde wordt?
Op de haagse weg waar je wegglipt
vraag ik mijzelf af
of de hoop in jou kan grasduinen
maar snoetjelief, je bent niet veilig
dus ren maar weg
naar de geborgenheid van de snelweg.
Maar er is paniek in de straten van Delft,
Stadskanaal en Loosdrecht.
Ik vraag mijzelf af…

Facebook steken we in de fik,
twitteraars gaan we neerschieten
want de tweets die zij constant tweeten
zeggen mij niets over mijn leven.
Alle twitteraars neerschieten
want de tweets die zij constant tweeten

op de haagse weg waar je wegglipt
eeuwige dorpsheid die alles verknipt

schiet alle twitteraars neer,
schiet ze neer. Schiet ze neer.
In de knieschijf
In de knieschijf
In de knieschijf
In de knieschijf
In de knieschijf in de knieschijf in de knieschijf…

Martijn , bewerking van ‘Panic’, The Smiths.

1. Literairnederland.nl 1,429,445
2. Decontrabas.com: 2,298,844
3. De Gids: 2,413,068
4. Papieren man 2,770,655
5. Meander Magazine: 2,962,723
6. Boekweb.nl 3,408,886 (nb die hoort er eigenlijk niet tussen)
7. Brakkehond.be: 4,054,068
8. Loewak.nl: 4,555,610
9. Achillevandenbranden.blogspot.com 4,604,050
10. Epibreren.com 4,721,464
11. Kluger Hans: 5,049
12. De Reaktor 5,697,826
13. Pomgedichten.nl: 5,938,035
(alleen bijgevoegd omdat die Wolff het altijd over zijn miljoenen bezoekers heeft)
14. Tzum.info: 6,405,724
15. Lava Literair: 7,680,707
16. Poeziekrant: 8,278,288
17. Tirade: 8,433,876
18. Hollandsmaandblad.nl: 8,900,768
19. Krakatau.nl: 9,675,744
20. DWB.be 9,696,186

Opvallend. Slechts 1 literair blad in de top 10, de Gids, meteen ook het oudste blad dat Nederland rijk is.
Een aantal bladen en instanties die veel geld kregen om een ‘digitale aanwezigheid’ te bewerkstelligen is het niet gelukt een top 10 plek te veroveren. Bedenk dat de Reaktor uit wel een 20 of wat mensen bestaat, en dat ik Loewak met zijn tweetjes bestier, of Achilles van Den Branden die verslaat ze in zijn uppie.

Dit zijn de literaire bladen die de Top 20 niet haalden:

Passionate magazine: 12,502,813
Deus ex machina: 16,875,853
Liegendkonijn.be: 28,234,060
De Revisor: 13,091,184
NY: 17,634,443
Boekie Boekie: 24,372,643
Op Ruwe Planken: 25,417,767

Waar wel enkele bladen bij zitten die naar mijn weten veel geld kregen om een online presentie te maken.
Conclusie: de top 10 literaire sites wordt vooral gedomineerd door onbetaalde, op vrijwillige basis geschreven, bezielde websites. Er is maar 1 literair blad in te vinden ondanks het feit dat de financiele middelen ruimschoots voor handen waren.

Ranglijst literaire websites volgens de Alexa tool:

1. Decontrabas.com: 2,298,844
2. Papieren man 2,770,655
3. Meander Magazine: 2,962,723
4. Loewak.nl: 4,555,610
5. Achillevandenbranden.blogspot.com 4,604,050
6. Epibreren.com 4,721,464
7. De Reaktor 5,697,826
8. Pomgedichten.nl: 5,938,035
(alleen bijgevoegd omdat die Wolff het altijd over zijn miljoenen bezoekers heeft)
9. Tzum.info: 6,405,724
10. Krakatau.nl: 9,675,744

Hier kun je het allemaal controleren

Uiteraard had ik niet de tijd alle sites te onderzoeken, ik nam alleen de sites die mij het best bekend voorkwamen. Van grote krantensites is het onmogelijk de literaire delen te scheiden van de rest, dus die tellen niet mee. Wel weten we dat het Volkskrant Blog precies even hoog scoort als De Contrabas. Aangezien dat honderden mensen zijn is dat een goede prestatie van de Contrabas.

Sites als ‘gedichten.nl’ en zo meer tel ik niet mee, onder dat soort sites vind je wel drukekre sites maar dat vind ik niet ‘literair’ meer.

Als iemand nog een site weet die in deze top 10 beter thuishoort hoor ik het graag.

Begrijp deze obsessie met stekkers niet,
mensen die er constant mee in de weer zijn.
Ze komen op je af met twee uitgespreide vingers
wroeten in je oogkassen om te zien
of je toegankelijk genoeg bent
of je eerlijk wilt delen
of het oog nog iets anders is
dan surveillance van de ander.

Je wordt formeel verslagen
met onkenbare metingen die desondanks
machtige archieven bevolken.

Het begon ooit
met zwerfdeeltjes en opvang.
Dat scheelt een hoop.
Je moet er niet aan denken
dat het oog als ontplofte kussensloop
sporen gaat verspreiden.

Het oog moet ontvankelijk blijven
geen oude Afrikaanse hotelkamer willen zijn
waar een trofee aan de muur hangt
zo’n monsterlijk ontoegankelijk gewei
dat zich volstrekt onredelijk uitstrekt

en op de afgunst van stekkerdozen
en hun verwaten stokpoppenoogjes
zijn woeste rekeningen schrijft.

Martijn 27-06-2010

Had ik mijn vader
alle afleveringen van de fabeltjeskrant
voor mijn dochter op DVD laten zetten
zodat ze Nederlands kan leren
en is hij daarmee op bijna 70-jarige leeftijd
helemaal naar Turkije gereden
terwijl hij doof is aan 1 oor en nauwelijks
nog kan lopen zegt ze als ik die
DVD opzet in het Turks’ Kakka Kus!’
wat ‘poepvogel!’ betekent.

Dat is helemaal geen poepvogel,
probeer ik nog, dat is mijnheer de uil.

Poepvogel! Poepvogel! schreeuwt ze
wijzend naar de televisie.

Ik kijk nog eens goed
naar een van de helden uit mijn kindertijd.
Erg goed uitgeknipt is hij niet.
En hij praat wel erg deftig.

Maar poepvogel gaat te ver.
Poepvogel is ondenkbaar.
Hele generaties hebben
ontelbare keren poepvogel
voorbij zien komen
en gingen rustig slapen.

En met generaties
valt gewoon niet te praten, die duren
te lang, zijn te algemeen, kennen
hun grenzen niet. Net als poep.

Ik heb nog nooit poep gezien
die niet erg algemeen was,
poep is zo algemeen dat het
onmogelijk de grenzen van
anderen kan respecteren.

Martijn 24-06-2010

Avondrijk aan het zwembad,
met een wijntje naar de vliegtuigen kijkend
die hoog in de lucht Istanboel in of uitvliegen
met het geluid van zacht scheurend papier.

Ik zie dan alle dingen terug
die me ooit afgewezen hebben: vrouwen, blaadjes,
klootzakken met oneindige bankrekeningen
en die ene plotse helleveeg
die me weet te overwinnen
niet tot grenzeloos beminnen
maar die me altijd leeg
tot een volgend slokje bekeerd.

De strenge afwijzing van de berg
die de klimmer zoekt.

De gladde spiegel
van de vergetelheid, die altijd rimpelt
als een lichaam dat zich herschikt
na een vrijpartij is mij
verraderlijk genoeg.

Meer vraag ik niet, meer
laat zich niet opsommen,
het papier is voor de stommen
schreef vondel al die ik levensgroot

na zou willen bouwen ditmaal
met kofferbak.

M.H.Benders, 22-06-2010

Ik droomde
dat ik een mooie nieuwe auto
of nee een rare nieuwe auto
of nee een nieuwe onbekende auto
voor niks of nee, beter gezegd
voor 500 euro per maand en maar
een half jaar kon krijgen
zei de verkoper
in mijn droom.

En wat gebeurt er
na dat half jaar met de nieuwe onbekende auto
vroeg ik hem en hij vertelde
dat ik dan gewoon normaal
zou betalen en als dat niet lukte
kon ik de auto gewoon verkopen
en dan hadden we het nergens meer over
zei de verkoper die een narratieve
functie in mijn droom had.

In mijn droom
zag ik advertenties van anderen
die dezelfde nieuwe onbekende auto
voor een hele normale prijs
te koop aanboden.

Ja dacht ik, dat is een mooie nieuwe actie.
Dat is een mooie nieuwe onbekende actie.

In de toekomst zullen wij
overdag in een totaal
advertentievrije wereld leven.

Marti

Was 40 graden vandaag! En die politie is 3 uur reizen van hier, met respectievelijk minibus, trein, ferry, tram en metro. Istanbul is zo’n onbeschrijfelijke jungle. En als het in de 40 graden is, is het een onbeschrijfelijk hallucinante jungle. Waar andere steden wellicht bij zo’n temparaturen het rustig aan doen en de straten wat leger zijn – geen kans: de trein, tjokvol, de tram, tjokvol, de metro, tjokvol. Toch vind ik zo’n trip dan heel spannend. Het gekke van deze stad is dat je er nauwelijks ooit een bekende tegenkomt. Het heeft dus totaal niks ‘dorps’ wat je in Nederland wel altijd hebt je komt daar toch altijd overal dezelfde mensen tegen waar je ook woont.

En rare taferelen weer. Eerst verdwaalde nederlanders geholpen, geen idee wat ze voorbij Akseray deden daar is niks toeristisch te zien, maar heb ze op de juiste tram weten zetten. Daarna op Hpasa de trein terug gepakt, eerst komt een oude man binnen die bloedde als een rund om onbekende redenen en daarna, toen de trein aanreed, probeert een of andere lolborek de reidende trein binnen te springen, slaat tegen de zijkant van de trein aan, gaat over de kop en belandt in onnatuurlijke positie op het perron. Ruzie ontstaat in de trein. Vrouw verwijt kerel bij de deur dat hij deze dicht had moeten doen. Kerel klaagt dat het te warm is voor dichte deur en dat die sukkel niet had moeten springen. Ontaard bijna in vechtpartij.

Thuis voor de verandering eens fles champagne gekocht. Ik zit nu meestal ‘s avonds bij het zwembad. Het is niet ‘ons’ zwembad, het is van het huizenblok waar ik woon maar dat is des te gezelliger. Een privezwembad lijkt me maar saai, daar heb je nauwelijks aanspraak. Het leuke van dit zwembad is dat het nachtverlichting heeft, ik ga er nu elke avond zwemmen, dan ben ik er alleen en meestal ledig ik een fles wijn maar vanavond dacht ik ik probeer eens een fles champagne.

It sure beats watching tv. Het verschil tussen champagne en wijn in kaart brengen, dat is de monnikentaak van een dichter vind ik. En ik heb een nieuw ritueel verzonnen, de maan begroeten met champagne:

Je wordt een stuk lichthoofdiger van dat spul dan van wijn, merk ik. Enfin, de fles is alweer leeg.

Net daarvoor aan dit nummer gewerkt. Een van mijn favoriete nummers van de Smiths is altijd ‘half a person’ geweest. Ik wil kijken of ik daar een nederlandse variant van kan maken voor mijn soloplaat.

Dit is de tekst die ik ervoor maakte:

Half mens

Noem me een sukkel, noem me een dweep
Ik hing zes lange jaren aan je sleep.
Zes hele jaren van mijn leven aan je sleep.

Geef me vijf secondes
en ik vertel je mijn levensverhaal:

Ik was een zestienjarige kluns.
Ging naar de stad voor de kunst.
Maar ik was veel te minimaal
dus vroeg de soos om een gunst.
Ik zei: kan ik me hier inschrijven
als een rugkrabber?

Zij was verlaten en zuur.
Ze schreef me een brief, evenmin puur.
Ze zei dat toen ik hopeloos verliefd was
een bijzondere bijdrage nog
mogelijk was geweest.

Noem me een sukkel, noem me een dweep
zulke vrouwen zijn als gastenzeep.
Hele fraaie rond benutte gastenzeep.

Geef me vijf secondes
en ik vertel je mijn levensverhaal:

Een zestienjarige kluns.
Ik wou met meisjes en kunst.
Maar ik was veel te minimaal,
veel te minimaal mijnheer.

Zestienjarige kluns, dat is
het verhaal van mijn leven.
Dat is het verhaal van alle leven.
Dat is het verhaal.

M.H.Benders, naar The Smiths (‘Half a person’)
Onderdeel van mijn ‘Oben Ohne’ project

En vanavond er muzikaal dit voor gemaakt. Of het wat gaat worden kan ik nog niet zeggen….

Halfmens1 by mixmurry

Dit is het origineel voor wie het niet kent:

Marc Kregting verliet echter het Vlaamse landschap om bij het rottende lijk een vreemde speech te staan houden, onder het mom van ‘de jury’. We lezen in het juryrapport:

Of er vervolgens een verband bestaat is ongewis, maar het lijken inmiddels kleinere huizen die zich hebben ontfermd over poëziedebutanten. De beloftevolste onder hen is naar de mening van de jury de 23-jarige Jurre van den Berg; hij werd ontdekt door de Groningse uitgeverij Passage. Uit de nominaties valt voorts af te leiden dat het Utrechts/Leeuwardense huis De Contrabas serieus te nemen valt, wat misschien verrassend is voor wie op het internet rondneust in de gelijknamige dameskapsalon. De jury ontkomt tegelijk niet aan het idee dat deze nieuwe bedrijven het stadium van de goede bedoelingen nog niet helemaal achter zich hebben gelaten. Vooral in de eindredactionele fase valt te leren van de meerderheid der professionele uitgeverijen, wier poëziebeleid echter defensief geworden lijkt te zijn.

Nou, daar mogen we het mee doen. De beloftevolste debutant werd volgens de jury die ook de bundels nomineerde niet eens genomineerd. Dat is een prijs die met geen mogelijkheid meer serieus te nemen valt, en een jury die met geen mogelijkheid meer serieus te nemen valt.

Voorts geeft Kregting nog een mooie invulling aan het politieke karakter van deze prijs door lekker in het juryrapport te gaan katten over uitgevers. Zo maakt hij van het juryrapport dezelfde dameskapsalon waar hij op meent te moeten afgeven.

Jammer dat het zo moeilijk is, schijnbaar, juryleden te vinden die wel hun eigen smaak hanteren bij het nomineren van dichtbundels. Het spijt me maar dit juryrapport is een genante vertoning, vooral ook voor de mensen die genomineerd waren. Jullie waren eigenlijk niet de besten, vond de Jury.

Nou Mijnheer de Jury, misschien bent u zelf ook wel niet de beste. Zou dat tot het spectrum der mogelijkheden behoren? De Heer Kregting heeft bepaald geen onbezoedelde reputatie als jurylid. Het is me nogal wat als je als jurylid van de Libris je vriendjes uit het dichterlandschap de romansfeer in probeert te nomineren. ‘Jury Librisprijs niet goed snik’ schreef Max Pam in HP de Tijd, zie hier het artikel

Dezelfde Kregtink laat een jaar later weten dat hij het niet de moeite waard vond de beste debutanten voor de Buddingh te nomineren.

Moeten we niet een soort rijbewijs voor jurylidmaatschappen invoeren, liefst een dat maar 1 puntje heeft en per direct kan worden ingetrokken bij infantiel gedrag?