Archive for the ‘polemiek’ Category

Toes verliest de rechtszaak die hij had aangespannen had tegen het Letterenfonds, precies de reden dat je zoiets als het Fonds niet juridisch aan moet pakken. In de rechtspraak lopen immers dezelfde formalisten rond die zich ook in zo’n fonds nestelen. Lui die elkaar als familie zien. Lui die onintelligent genoeg zijn om een zin als ‘ een kwaliteitsoordeel is altijd subjectief’ op te schrijven.

Hoe dom kun je zijn – een oordeel is altijd subjectief. Of dat dan ook een ‘kwaliteitsoordeel’ is is nu juist precies het subjectieve, en je kunt het dus niet zo noemen. Het is een zuivere drogredenatie, en daarom des te vervelender dat het juridisch gebruikt wordt. Een kwaliteitsoordeel kan nooit subjectief zijn, omdat het woord ‘kwaliteitsoordeel’ al een asubjectieve constatering bevat.

Het moment dat rechters zich iets van filosofie of zelfs maar van de ‘geest’ van een wet zullen aantrekken is waarschijnlijk echter hetzelfde moment dat politici echt van voetbal zullen gaan houden.

Je neemt een grabbelton met lezers. Daar graai je (met ondoorzichtige procedure) dan wat lezers uit, en vervolgens geef je een journalist (het zijn allemaal journalisten daar bij het Fonds, totaal in de geest nog van de jaren 80 toen de Journalistiek het hoogste goed was) het eindoordeel. Waarom dat een ‘kwaliteitsoordeel’ is zullen we vervolgens nooit weten, want het is namelijk allemaal maar subjectief! Goh.

Ongeveer net zo subjectief als de trekking van een lottonummertje?
De suggestie van subjectiviteit is nu juist het probleem hier.
Wie een lotto-achtige constructie hanteert en vervolgens beweert dat
het resultaat ‘subjectief’ is maakt zichzelf bijzonder verdacht.

Wie beweert dat een loterijwinnaar heeft gewonnen omdat de machine ‘subjectief’
was kan maar beter alvast koffie zetten voor de inspecteur.

Stel je eens voor dat je een fonds zou oprichten dat beurzen moet toekennen aan politici.
Vervolgens maak je een grote grabbelton vol politici die zulke aanvragen moeten lezen en
beoordelen, en zet je een journalist met politieke ambities aan het einde van dat proces
om te bepalen wie er nu wel en niet een beurs krijgt.

Je hoeft bepaald geen genie te zijn om te begrijpen dat dit proces zowel van de willekeur als van de corruptie aan elkaar hangt. Wie denkt dat willekeur een objectief principe is heeft dit principe niet goed begrepen. Willekeur is juist een volstrekt subjectief politiek instrument omdat het heel makkelijk te manipuleren valt. Wie kiest de lezers? Het toeval? Hoe toevallig is dat toeval? Wie controleert het? Zit daar een notaris bij?

Dus, inderdaad, ‘subjectief’ is in deze context vooral een impliciete schuldbekentenis.
Dit nog even buiten het feit om dat het lachwekkend is een op toeval gebaseerd proces
als kwaliteitsselectie te berde te voeren.

Ik heb bepaald geen hoge pet op van mensen die het fenomeen ‘peer review’ welk bedoelt is om ongepubliceerde werken tot publicatie te brengen op deze wijze misbruiken om zogenaamde collega’s in het gareel te houden.

Heer Benders, Loewak verandert steeds voor onze ogen, wat is er aan de hand?

Ik heb enkele nieuwe concepten uitgedacht die dit platform interessanter zullen maken. Mijn plan is het een serieuze concurrent van reguliere media te gaan maken. Dat klinkt wellicht hoogdravend, maar we zitten nu al op een 25000 lezers per maand. Erg veel meer lezers heeft de Groene bijvoorbeeld niet. Wat niet al teveel zegt over de aard en de strekking van deze lezers, maar goed je weet ook niet hoeveel abonnees van zo’n regulair blad het ongelezen in de bladenmap laten zitten. De kernvraag voor mij is: hoe maak ik Loewak een interessante plek die de strijd aankan met de door halve garen, slaapmutsen en fopintellectuelen gedomineerde reguliere media. Ik heb daartoe enkele plannen ontwikkeld en ga nu druk aan de slag om deze ook te verwezenlijken.

Waarom wilt u zo graag concurreren met reguliere media?

Omdat je de vijand alleen met zijn eigen middelen kan verslaan. Zolang de autonomen en echte intellectuelen versplinterd zijn of als een duf schaap gratis zitten schrijven voor een kapitalistisch monster als facebook zal er substantieel weinig veranderen. Ik heb daar vroeger ook al mee gespeeld maar toen vond ik de juiste formule niet. Dit vinden van de juiste formule is een heikele zaak.

Hoe gaat het met uw roman, Bankenchrist, en uw filosofieboek, Holokapitaal?

De roman vlot aardig. Ik merk dat schrijven in mijn bloed zit. Ik beleef veel genot aan het schrijven van dit boek. Bedoeling is dat het een van de meest ingenieuze romans wordt die ooit in de Nederlandse taal is geschreven. Hoogdravend, opnieuw, maar je moet je pijlen altijd op de zon richten. Ik geloof niet in het soort literatuur dat heer en meester in het lokale plantsoen wil spelen. Ik vind dat je ofwel wereldliteratuur moet schrijven, ofwel je mond moet houden. Er zijn al genoeg lokale schoonheidskoninginnen. Kan natuurlijk zijn dat het allemaal gaat mislukken, dat risico loop je als je je pijlen hoog richt. Mij om het even, liever een mislukte roman die probeerde groots te zijn dan een gelukte roman die in het grote plaatje niet meetelt.

Voor het filosofieboek heb ik nu een concept verzonnen, dus dat komt er ook. Holokapitaal zal gaan over de toekomst van de mensheid. Het wordt geen doemdenkersboekje van een schimmige Hegeliaan, die op de apocalyptische trends wil meeliften met zijn hyperslabbertje, als Zizek. Die man vindt een boek over Hegel schrijven zijn ‘levenswerk’ waarmee hij eigenlijk impliciet toegeeft geen echte filosoof te zijn. Nee, Holokapitaal slaat nieuwe wegen in en biedt wel oplossingen waar Zizek alleen over de oude ideologien weet te mummelen en zijn tijd verdoet met Kung Fu Panda.

Als derde komt ‘Bilderberg’ er ook aan, mijn nieuwe verzameling gedichten. Bedoeling is dat dat boek beter wordt dan ‘Karavanserai’. Dat vond ik maar een matig boek, hoewel ik toe moet geven dat ik er niet meer ingekeken heb sinds het gepubliceerd is. Ik heb het wel even geprobeerd, na de publicatie, maar vond het stomvervelend mijn eigen boek te lezen.

Als Vierde komt mijn soloplaat uit, ‘Oben Ohne’, met zelf geschreven, gespeelde en gezongen liedjes. Dit wordt voor mij het moeilijkste onderdeel. Het is vrij lastig een totaal nieuw medium onder de knie te krijgen. Ik vind het schrijven van de roman het eenvoudigst. Dat voelt erg natuurlijk aan en ik voel dat ik al een autoritaire stem bezit op dat vlak. Filosofieboek is ook niet zo heel lastig. Lastigst blijft poezie, omdat ik verre van het meeste wat ik schrijf maar matig vind, en het schrijven van hele goede poezie is bijna oneindig veel moeilijker dan het schrijven van een goede roman of filosofieboek. Mijn mening. Maar hele goede muziek maken, dat valt ook niet mee. Ik wacht nog steeds op mijn voorversterker. Dit hele project valt of staat met de kunde mijn zangstem goed te krijgen. Die microfoon van een tientje zonder voorversterking is bagger. Ik heb al een dure microfoon gekocht, maar de voorversterker wordt maar niet bezorgd, dat heb je hier nogal eens in Turkije. Shops bieden dingen te koop aan die ze nog in Engeland moeten ophalen, heel irritant.

U zei laatst nooit meer subsidie aan te zullen vragen bij het Fonds der Letteren. Ook niet voor Loewak?

Nee, die lui kunnen totaal mijn reet op. Ik eet nog liever gras dan dat ik nog een keer bij die fopfiguren en pedante schoolmeesters om geld moet vragen. Van Martine Bibo, de ‘jurist’ van het Fonds, kreeg ik een brief dat ik niet met de adviseurs van het Fonds der Letteren direct mocht mailen, dit naar aanleiding van een mailtje dat ik gestuurd had om even na te gaan of de door het bestuur voorgestelde gang van zaken ook daadwerkelijk klopte. Nou, dank u wel, schooljuf. Een jurist bij het Fonds, dat is als een topkok bij van der Valk restaurants. Ze probeerde in de brief zelfs te suggereren dat het wettelijk strafbaar voor mij zou zijn om een adviseur direct te mailen en had het over het ‘breken van de spelregels’. Op mijn verzoek die spelregels even op hun website aan te wijzen kreeg ik vervolgens geen antwoord. Het Letterenfonds is een duf clubje zelfbedruipers, het zit vol journalisten die middels bijbaantje na bijbaantje met de ellenbogen dit soort functies weten te scoren en dan voorts nog het lef hebben daar de schoolmeester te gaan zitten uithangen over wat kwaliteitspoezie is. Lui die ooit 1 dun bundeltje publiceerden om er ook even bij te horen. De ergste soort consensuele kakkerlakken, ik mag voor ze hopen dat ik ze nooit in het echt tegen het lijf loop. Ik wil best verklappen dat ik wat dat betreft een Vlekkiaans dichter ben.

Bent u tegen subsidie in het algemeen voor kunst en literatuur?

Nee, maar ik vind dat dat op een heel andere manier verdeeld moet worden. Geen valse ‘peer review’ (vals want het is helemaal geen ‘peer review’ – iets is namelijk pas peer review als het het doel heeft iets te beoordelen op publicatiewaarde) geen gesjoemel tussen collega’s, geen festivalletjes in Poepinjebroek met Erik Linder, Erik Linder, Erik Linder en Erik Linder maar iets met daadwerkelijk potentie en uitstraling.

Uw bezwaarschrift tegen het Letterenfonds ging voornamelijk over het feit dat zij een afspiegeling zijn van hun politieke bovenlaag. U trok vergelijkingen met de kredietcrisis. Wat bedoelt u daar precies mee?

Heel simpel. Neem nou gister. Noud Wellink moet op het strafmatje komen. Heeft jarenlang zitten suffen, talloze mensen hun spaargeld kwijt. Wat wordt er als oplossing voorgesteld? De Nederlandse Bank moet haar ‘eigen cultuur gaan evalueren’ en dan durft die Wellink ook nog te suggereren dat hij het boegbeeld voor die ‘verandering van cultuur’ is. Doet sterk denken aan het Fonds voor de Beeldende Kunst een jaar of vier geleden. De directeur van dat Fonds liet in de Volkskrant weten dat ‘kunstsubsidie meestal een kwestie van vriendjespolitiek is’. De directeur die daar al vele jaren zat! Op staande voet zou hij ontslagen moeten worden. Maar nee, mijnheer blijft zitten want ‘de verandering dat zijn wij tegenwoordig zelf’ en gevolg is dat een jaar later de secretaris van het Bestuur aan de haal gaat met 15 miljoen euro. Een oplichtersclub. Culturen kunnen zichzelf niet evalueren. Dat geldt voor de Nederlandse Bank, dat geldt voor een Fonds voor Cultuur. Als je mensen zichzelf laat evalueren ben je niet goed snik. Je weet dan altijd tevoren de uitkomst al. Ik kan dat hele rapport van die Bank nu al letterlijk opdreunen. Deze mensen moeten weg, en er moet een fatsoenlijke objectieve evaluatie van buitenaf komen. Het is allemaal met elkaar verweven, het is één grote referentiele puinhoop van morele corruptie. Het is de ‘generatie Nix en Nul’, de generatie van ‘Na ons de zondvloed’, lui die nergens mee bezig zijn, verzuilde egoisten met valse idealen, spookrijders met roze brillen.

Uw filosofieboek gaat over de toekomst van de mensheid. Hoe gaat die eruit zien?

De toekomst wordt een wisselwerking tussen een geperverteerde androide werkelijkheid en de photosynthetische mens.

Dank voor dit interview.

Domme stukjes in de trouw met nog dommere reacties eronder. Dit keer van de linkse zonnebanksocialist Elma Drayer en een meute rochelende bavianen eronder:

Lees

Gister was er een goed programma op de Nederlandse televisie. Het heet ‘Labyrint’ geloof ik. Het ging over het feit dat wetenschappers hebben aangetoond dat mensen hun meningen helemaal niet bewust zelf kiezen.

Daarom hecht ik ook totaal geen waarde aan dat gekrakeel over een ‘genegeerde bevolkingsgroep’ die ‘jarenlang in het verdomhoekje zat’ en waar ‘de politiek niet naar luisterde’.

Ten eerste zie ik die bevolkingsgroep de laatste 10 jaar overvloedig op mijn beeldbuis en op internet verschijnen. Hoezo ‘genegeerd’?

Ten tweede zie ik dat bijna alle politieke partijen hun standpunten aan die lawaaiige bevolkingsgroep hebben aangepast. Hoezo ‘genegeerd’?

Heel hard schreeuwen, dan wordt het vanzelf waar. Dat is het politieke credo anno 2010.

We weten dus uit wetenschappelijke bron dat mensen hun meningen niet bewust kiezen. Al deze verongelijkten zijn dat dus niet uit eigen keuze.

Denk daar eens over na. Al tien jaar worden we met verongelijkten gebombardeerd, die stuk voor stuk niet uit eigen keuze verongelijkt zijn. Die meningen hebben ze niet zelf gekozen. Die zijn voor hen gekozen, door bepaalde machinaties in het achterhoofd, gevoed door een media die middels dezelfde machinaties opereert.

Slotdebat 2010: alleen wilders zit aan tafel. Toeval? Of opzet? Dat is de grote vraag.

Zou het niet zo kunnen zijn dat we hier te maken hebben met een nieuwe hersenziekte, een besmettelijke nieuwe hersenziekte die snel om zich heen grijpt en de intelligentie van de getroffene in sterke mate aantast?

Het lijkt me bezien de omstandigheden de meest voor de hand liggende verklaring.

De Buddingh prijs bestaat eigenlijk niet meer, sinds vorig jaar of eigenlijk sinds het jaar daarvoor toen Stofnest er met de prijs vandoor ging.

Marc Kregting verliet echter het Vlaamse landschap om bij het rottende lijk een vreemde speech te staan houden, onder het mom van ‘de jury’. We lezen in het juryrapport:

Of er vervolgens een verband bestaat is ongewis, maar het lijken inmiddels kleinere huizen die zich hebben ontfermd over poëziedebutanten. De beloftevolste onder hen is naar de mening van de jury de 23-jarige Jurre van den Berg; hij werd ontdekt door de Groningse uitgeverij Passage. Uit de nominaties valt voorts af te leiden dat het Utrechts/Leeuwardense huis De Contrabas serieus te nemen valt, wat misschien verrassend is voor wie op het internet rondneust in de gelijknamige dameskapsalon. De jury ontkomt tegelijk niet aan het idee dat deze nieuwe bedrijven het stadium van de goede bedoelingen nog niet helemaal achter zich hebben gelaten. Vooral in de eindredactionele fase valt te leren van de meerderheid der professionele uitgeverijen, wier poëziebeleid echter defensief geworden lijkt te zijn.

Nou, daar mogen we het mee doen. De beloftevolste debutant werd volgens de jury die ook de bundels nomineerde niet eens genomineerd. Dat is een prijs die met geen mogelijkheid meer serieus te nemen valt, en een jury die met geen mogelijkheid meer serieus te nemen valt.

Voorts geeft Kregting nog een mooie invulling aan het politieke karakter van deze prijs door lekker in het juryrapport te gaan katten over uitgevers. Zo maakt hij van het juryrapport dezelfde dameskapsalon waar hij op meent te moeten afgeven.

Jammer dat het zo moeilijk is, schijnbaar, juryleden te vinden die wel hun eigen smaak hanteren bij het nomineren van dichtbundels. Het spijt me maar dit juryrapport is een genante vertoning, vooral ook voor de mensen die genomineerd waren. Jullie waren eigenlijk niet de besten, vond de Jury.

Nou Mijnheer de Jury, misschien bent u zelf ook wel niet de beste. Zou dat tot het spectrum der mogelijkheden behoren? De Heer Kregting heeft bepaald geen onbezoedelde reputatie als jurylid. Het is me nogal wat als je als jurylid van de Libris je vriendjes uit het dichterlandschap de romansfeer in probeert te nomineren. ‘Jury Librisprijs niet goed snik’ schreef Max Pam in HP de Tijd, zie hier het artikel

Dezelfde Kregtink laat een jaar later weten dat hij het niet de moeite waard vond de beste debutanten voor de Buddingh te nomineren.

Moeten we niet een soort rijbewijs voor jurylidmaatschappen invoeren, liefst een dat maar 1 puntje heeft en per direct kan worden ingetrokken bij infantiel gedrag?

Ik heb wel eens vaker tegen deze en gene beweerd dat die statestieken (die onzichtbare statestieken) van de contrabas niet kloppen. Dat kan ik beargumenteren. Breukers noemt steeds twee nummers:

1. 50.000 bezoekers per maand

dit lijkt mij sterk voor een nederlandstalige site met bijna uitsluitend poezieinhoud.

2. Pageviews: 2.200.000 sinds augustus 2005

Ah, nu kunnen we gaan rekenen. Want als je het aantal pageviews weet weet je doorgaans ook het aantal echte bezoekers. Laten we eerst de grafiek van Loewak eens bekijken:

Deze beslaat ongeveer 1 jaar. Zoals je onderin kunt zien bij Totals en dan Pages zijn er in een jaar tijd 670.000 pagina’s op Loewak bekeken. Zou dat over vijf jaar uitgesmeerd worden waren dat er ongeveer 3,5 miljoen.

Breukers site heeft 2,2 miljoen pageviews gehad. Die kan dus nooit of te nimmer 50.000 bezoekers per maand hebben, het werkelijke aantal ligt ongeveer op 2/3 wat Loewak heeft: dus een 12000 bezoekers per maand, zo ongeveer.

Dat is best een aardig bezoekersaantal, jammer wel dat Breukers erover moet liegen. Waarschijnlijk zit hij net iets te vaak op het Ellegirl forum met andere meisjes te klessebessen, zoals blijkt uit de printscreen van zijn browser die hij als ‘advertentietarieven’ op zijn site zette:

Zie ook hier voor groter beeld op de site zelf

Wat een totaal absurde argumentatie levert zo’n discussie over het Fonds der Letteren op. Ene Wouter Godijn probeert steeds het punt te maken dat hij schijnbaar vind dat het Fonds der Letteren nog niet genoeg als Sociale Dienst fungeert. Is de inkomensgrens nu 30000 euro per jaar (en let wel: dat is vorig jaar, dus niet het lopende jaar) dan mag je als je 31000 euro verdient nu al geen werkbeurs aanvragen, wat absurd is want waarom mag iemand die 30000 euro verdient wel een werkbeurs aanvragen en iemand die 31000 euro verdient niet? Zo’n werkbeurs is toch primair bedoeld om een jaar te kunnen stoppen met werken om je op je boek te concentreren? Waarom mag de persoon die 30000 verdient wel stoppen met werken en de persoon die 31000 verdient niet? Dit is toch wezenlijk enorm oneerlijk?

Wouter Godijn wil het nog erger maken, je mag maximaal 25000 euro verdient hebben, zo’n beetje minimumloon, dus. Waarom? Nou, omdat hij meent dat dat het ‘draagvlak’ van die beurzen onder de bevolking zou verbeteren.

Je mag dus alleen stoppen met werken om een boek te schrijven als je minimumloon had. Wat voor werkbeurs is dat? Dat is geen werkbeurs meer maar een voorziening voor minima.

Tegelijkertijd heeft Mijnheer Godijn geen enkel probleem met het feit dat allerlei schimmige, tweederangs figuren bedragen als 60000 euro voor het schrijven van een dichtbundel krijgen. Dat is prima in orde, schijnbaar, en dat heeft geen negatief effect op voornoemd ‘draagvlak’.

Mijnheer Godijn vindt vriendjespolitiek ook al de normaalste zaak van de wereld. Je wordt toch schrijver doordat vriendjes je helpen, zo schreef hij op de Contrabas.

Wat zien we hier dus? Iemand die meent dat alleen arme schrijvers een werkbeurs mogen krijgen en tegelijkertijd extravagante bedragen en vriendjespolitiek prima in orde vindt.

Het Fonds der Letteren is zo de enige voorziening geworden waar minima kans hebben op een flinke bonus.
En alleen minima, want delen is niet aan de orde. Dat doen vriendjes niet, tegenwoordig.

Het Fonds der Letteren is dus een instituut waar een bepaalde klasse zichzelf bedruipt. Vandaar die ‘collegiale kwaliteitstoetsing’, natuurlijk. En vandaar ook die automatische associatie die mensen hebben dat ‘dichter’ gelijk staat aan ‘uitkeringstrekker’. Niet zo vreemd dat ze dat denken als het primaire instituut achter de poezie flink haar best doet die uitstraling te hebben.

Je wordt schrijver doordat je vriendjes je helpen? Is dit nou het resultaat van 30 jaar subsidiebeleid? Omroep Eddy kwam ook nog even langstoeteren: netwerken, het hoort er gewoon bij! De jaren 80 herleven. Het zit wel goed met dat draagvlak voor het Fonds der Letteren.

Een rare discussie over een absurd instituut, het Fonds der Letteren. Ik deed daar een jaar terug een aanvraag voor een zogeheten ‘stimuleringsbeurs’. Die werd afgewezen, ondanks het feit dat ik 8 positieve recensies en een buddingh nominatie achter me had staan. Dat is natuurlijk wel een beetje eigenaardig als je beweert op kwaliteit te toetsen. De motivatie die ik opvroeg liet doorschemeren dat de mijnheer die mijn bundel had gelezen vond dat het allemaal wel goed was, maar zich niet afdoende hield aan het ‘schrijven is schrappen’ dogma dat hij in gouden letters voor ogen heeft bij het lezen van poezie. Tja. Boeiend.

In mijn 10 pagina’s tellende bezwaarschrift heb ik uiteengezet waarom deze beslissing niet in orde was, en waarom het Fonds der Letteren zelf niet in orde is. Crux van het bezwaarschrift was dat naar mijn idee het Fonds een afspiegeling is van het gecorrumpeerde politieke bestuursklimaat in Nederland, dat slechts nog op referentiele autoriteit berust. Kort geformuleerd: je wordt beoordeeld door iemand wiens enige verdienste is dat hij veel bijbaantjes wist te scoren.

Daarnaast was de hele afhandeling van Karavanserai gewoon een klucht, met een commissielid wat (zogenaamd netjes) demonstratief op de gang ging staan toen mijn bundel besproken werd, terwijl een ander commissielid die ik ooit op mijn weblog had beledigd lekker bleef zitten. Tja.

Ik kopieer en plak hier even mijn argumentatie uit de Contrabas discussie, om voor toekomstige antropologen en geschiedkundigen een mooi beeld te bewaren van de tuttelfestijnen aan het begin van de 21e eeuw, vlak voor alles werd afgeschaft. Vlak voor de ratten het schip verlieten.

++

Wat een eigenaardige ideeen. Waarom zou het Fonds ‘de prestige van de literatuur’ moeten opkrikken? Het moet gewoon haar kerntaak goed uitvoeren: verstrekken van beurzen aan schrijvers. Opkrikken van het prestige van de literatuur is haar taak helemaal niet. Dat hefet vast weer een ambtenaar weten verzinnen.

De oplossing is doodeenvoudig: weg met de ‘adviseurscultuur’ en het geld direct ten behoeve aan schrijvers laten komen. Dan ben je ook nog eens eigentijds bezig, want de bemiddelende klasse wordt overal aan de kant gezet momenteel.

Ook ‘kwaliteitscontrole’ is onzin daar dit al enerzijds door de uitgever wordt gedaan en anderzijds door de lezers. Mocht je dat waanidee toch willen handhaven verstrek dan gewoon alleen beurzen aan boeken die meer dan twee goede recensies wisten krijgen.

En gaarne geen bestuur met Balkenende norm salariering maar gewoon wat Melkertbanen. Enige dat die lui hoeven doen is aanvragen lezen, brieven sturen, en andere administratieve taken. Heb je echt geen topbestuurders voor nodig.

Vaste tarieven lijkt me ook een prima idee. Wat een onzin dat Jacques Hamelinck 60000 euro krijgt omdat hij ‘langer op zijn bundel moet werken’. Ik geef je op een briefje dat er geen dichter in Nederland bestaat die niet ‘langer op een bundel moet werken’ als hij er 60000 euro voor krijgt.

++

Het Fonds is momenteel de perfecte afspiegeling van de bonuscultuur in het bedrijfsleven – grote bedragen worden toegekend aan lui op basis van hele schimmige – of nee, hele heldere criteria. Het toverwoord is namelijk ‘krant’.
De krant is het hoogste instituut in de esthetiek van het Fonds, om die reden krijgen de krantenjongens (Gerbrandy, Pfeijffer, Schiferli, etc) of degenen die ze altijd positief bespreken (Hamelinck) de grote taartstukken.

Dat beeld is echter enorm 80′er jaren. Kranten hebben gewoon helemaal die invloed niet meer die het Fonds eraan toedicht. Dat even buiten het feit om dat het idee dat een krant het hoogste goed is krankzinnig is. Wat hier dus speelt is een totaal vertekende normering, die consistent grote bakken geld richting dichters loodst op basis van heel verouderde begrippen.

Het idee van Sacha is prima, zoiets heb ik ook voor ogen. Simpel, effectief, veel goedkoper, niet pedant.

++

“niet omdat het oordeel van uitgevers per se deugt, maar omdat het oordeel van zogeheten deskundigen die het geil vinden om collega’s te beoordelen niet per se beter is”

Het systeem wat het Fonds hanteert is gebaseerd op een geperverteerde vorm van ‘Peer Review’. Het oospronkelijke idee achter Peer Review was dat wetenschappelijke publicaties die door collega’s erkend worden om die reden publicabel geacht worden.

Wij hebben dit systeem, dat al gebrekkig genoeg op zichzelf is, omgedraaid: een auteur moet immers al bewijzen dat hij gepubliceerd gaat wordne voor hij voor de ‘peer review’ in aanmerking komt. Dat is volslagen absurd en hefet niets meer met ‘peer review’ te maken feitelijk, omdat dat juist in het leven werd geroepen om te voorkomen dat waardevolle inzichten niet gepubliceerd werden.

Het systeem dat het Fonds hanteert zorgt daar helemaal niet voor, daar het is toegespitst op het voorkomen van publicaties door:

1. De feitelijke kwaliteitscontrole al bij de uitgever te leggen
2. Daar nog eens bovenop een tweede laag peer review te gooien zodat voorkomen wordt dat een bepaald type literatuur het licht ziet.

Hoeveel waardevolle literatuur er niet gepubliceerd wordt zullen we nooit weten, want deze geperverteerde vorm van peer review is daarin simpelweg niet geinteresseerd.

Het uit de wetenschap afkomstige systeem van Peer Review is zo’n ander heilig huisje uit de vorige eeuw dat in de praktijk helemaal niet zo geweldig werkt. Ik citeer:

Richard Horton, editor of the British medical journal The Lancet:

“The mistake, of course, is to have thought that peer review was any more than a crude means of discovering the acceptability — not the validity — of a new finding. Editors and scientists alike insist on the pivotal importance of peer review. We portray peer review to the public as a quasi-sacred process that helps to make science our most objective truth teller. But we know that the system of peer review is biased, unjust, unaccountable, incomplete, easily fixed, often insulting, usually ignorant, occasionally foolish, and frequently wrong.”

++

Het is primair natuurlijk dik in orde om een baan te hebben en daarnaast te schrijven. Dat doe ik zelf immers ook, hoewel ik wel eigen baas ben.

Wat niet in orde is is het Fonds ombouwen tot een soort sociale dienst voor schrijvers. Dat is niet eerlijk, omdat je dan mensen begunstigd die geen baan hebben en tegen de mensen die wel een baan hebben zegt dat ze niks kunnen krijgen en het zelf maar uit moeten zoeken. Het voorstel van Wouter Godijn lijkt me dus primair nogal oneerlijk. Sterker nog, ik vind helemaal niet dat er een inkomensgrens moet bestaan: Het Fonds der Letteren moet totaal niet de ambitie hebben sociale dienst te spelen.

Dat een subsidiesysteem vooral middelmatige kunst oplevert is een vrij algemeen bekend feit – zelfs de directeur van het fonds voor beeldende kunst beweert dit.

Ook is het aantoonbaar niet zo dat in landen zonder zo’n systeem slechtere kunst gemaakt wordt. Er wordt daar doorgaans (maar ook niet altijd) wel minder kunst gemaakt.

De reden dat ik wel voorstander van een soortement van financieringssyteem ben voor schrijvers is dat ik geloof in klassieke rangorde. Het beeld van de zeer getalenteerde schrijver die in een fabriek zijn tijd zit te verzwoegen spreekt mij niet aan, omdat het primair een egalistisch/nihilistisch wereldbeeld oplevert. Voor de literatuur zou het geen verschil maken of wellicht zelfs beter zijn, want gezapigheid is bepaald geen goede vriend van de creativiteit.

Ik denk dat de mensheid de literatuur en de daadwerkelijke intelligentia hard nodig heeft, vooral nu het allemaal spaak dreigt te lopen. Feitelijk is investeren in literatuur helemaal zo gek nog niet – je hoort altijd wel allerlei argumenten waarom het koningshuis bijvoorbeeld meer oplevert dan het kost, maar het lijkt wel of de literatuur wat dit betreft maar van 1 kant belicht mag worden. Willen we echt in een wereld leven waar de mensen geen nieuwe verhalen meer vertellen? Als je de doorsnee films van tegenwoordig bekijkt begint het er wel op te lijken. Dus geef mij maar een Ludwig die wel kapitaal steekt in kunst, zelfs al levert dat luie kunstenaars en niet perse betere kunst op. Ik heb namelijk geen vertrouwen in de zelfregulatie van onze samenleving – mijn indruk is dat we te maken hebben met een type genetische erosie die veel erger is dan welke klimaatverandering ook.

++

“het is misschien moeilijk voor te stellen, maar er zijn nog steeds mensen die subsidie aanvragen ‘not done’ vinden als het niet nodig is.”

Maar dit is precies wat de ‘Sociale Dienst Fonds der Letteren’ met hun beleid bereikt hebben: een aanvraag daar doen staat nu gelijk aan je handje ophouden. De mechanismes zijn ook precies hetzelfde: je persoonlijke papieren laten inzien, allerlei pedant gedoe tolereren (dat je gepubliceerd wordt is niet goed genoeg) en als klap op de vuurpijl tolereren dat een elite van mislukte journalisten er met de grote buit vandoor gaan.

Ik vind dat je ofwel als overheid een regeling maakt die op alle schrijvers van toepassing is, ofwel je moet het gewoon afschaffen. Zodra ‘nodig zijn’ een argument wordt krijg je per definitie hele rare toestanden, want dan ga je het Fonds als een alternatief voor de Soos zien. En dat is ook precies wat ze er nu al min of meer van gemaakt hebben, een hele amateuristische Soos met een toelatingsbeleid zonder criteria, behalve dan dat ‘collega’s je goed moeten keuren’. Hoe potsierlijk is dat precies, om eerst te roepen dat je zo’n werkbeurs ‘wel nodig moet hebben’ en dan vervolgens die ‘nood’ door een keuringscommissie van zogenaamde collega’s heen laat gaan?

Een sociale dienst die het toekennen van uitkeringen uitbesteed aan collega werkelozen? Met dan nog de schaamteloosheid dat als ‘peer review’ te proberen verkopen?

++

Ook dit is weer een enorme vertekening van de realiteit, want ik heb nooit beweerd dat het Fonds een clubje is waar vriendjes elkaar subsidie geven – ik beweer iets heel anders, namelijk dat het als formalistisch instituut erop is toegespitst

1. Als een soort sjieke sociale dienst te opereren
2. De illusie van peer review te gebruiken om bestaande publicaties van een stempel te voorzien, wat totaal niets met peer review te maken heeft.
3. te passen in het bonusklimaat van de bestuurslaag door op gelijke wijze van talloze adviseurs gebruik te maken om onduidelijke, subjectieve redenen.
4. zich tegelijkertijd te beroepen op noodvoorziening en kwaliteitshandhaver. Dat is absurd – je gaat als sociale dienst niet de ‘kwaliteit van je clienten’ toetsen. Als je sociale dienst wilt spelen en het Fonds bedoelt is als voorziening voor mensen in nood is de kwaliteitscontrole, zeker omdat deze ook al door uitgevers gedaan wordt, buitengewoon aanmatigend.

Dat het daarnaast inderdaad ook nog eens een clubje elkaar aaiende vriendjes is dat zal best wel, maar vind ik filosofisch bezien geen interessant discussiepunt. Over een drol op de stoep valt ook weinig interessants te melden.

++

“helemaal akkoord met de idee van een ‘basisbeurs’, er zijn alleen niet zo veel medestanders voor te vinden.”

Dat blijft toch een uitermate eigenaardige zaak. Het Fonds deelt elk jaar aan ongeveer 125 auteurs een subsidie uit van gemiddeld 12000 euro meen ik. De basisbeurs constructie zou aan 240 auteurs een gemiddelde beurs van 25.000 euro geven. Het enige verschil? Geen bestuurslaag met lui die ‘netjes onder de Balkenende norm blijven’. Zou er echt iemand anders dan die bestuurslaag zelf aan die gang van zaken gehecht zijn? Het aantal ‘adviseurs’ dat dat Fonds heeft is te zot voor woorden. Wat ook te zot voor woorden is is het rare idee dat uitgevers schijnbaar niet in staat zijn kwaliteit te beoordelen, dat het Fonds dat nogmaals moet gaan zitten doen, en niemand die weet waarom. Het is een mallemolen die van de willekeur aan elkaar hangt.

Kwaliteit beoordelen dat doen de uitgevers en lezers wel. De taak van een Fonds der Letteren is simpelweg het verstrekken van beurzen aan schrijvers. Daar heb je wellicht twee of drie mensen in loondienst voor nodig, meer niet. De rest is allemaal formalistische strijkstok.

++

Zoals ik eerder al stelde, noch armoede noch kwaliteit zijn van enige relevantie voor het krijgen van een werkbeurs.

Ten eerste is het Fonds niet bedoeld als bijstandsregeling voor schrijvers.

Ten tweede is de kwaliteitstoetsing die het Fonds hanteert volstrekt arbitrair en gebaseerd op een grabbelton van lezers waarbij of je wel of niet een beurs krijgt afhankelijk is van welke lezers aan je bundel worden toegewezen.

Waarom die ‘kwaliteit’ uberhaupt ‘getoetst’ moet worden is mij niet duidelijk, want een van de vereisten is dat je al een contract bij een uitgever bijvoegt. schijnbaar ontbreekt het vertrouwen dat die uitgevers op kwaliteit toetsen.

Ook moet je recensies van je vorige werk bijvoegen.

Die spelen echter in de beoordeling een marginale rol. Het is vooral de lezers mening die telt, en het commissielid dat daarna de doorslag geeft.

Je kunt dus bij wijze van spreken de Nobelprijs voor literatuur winnen en nog steeds worden afgewezen omdat er twee lezers aan je worden toegewezen wiens poetica niet met de jouwe strookt.

Het is feitelijk typisch Hollands, dit systeem. Ik wou ooit een nieuwsgroep oprichten en dan kom je dezelfde kathadralen van formaliteiten tegen.

Of denk aan de gigantische bos regelingen die in het leven werd geroepen om iets als het kopen van een domeinnaam jarenlang voor particulieren onmogelijk te maken.

Waar geen enkel land op deze terreinen enige regelgeving had, stikte het in Nederland al bijna instant van de kereltjes die allerlei regeltjes verzonnen om het mensen lastig te maken een domein te kopen of nieuwsgroep aan te maken.

Het is een vleesgeworden ritualistische drang naar zekerheden.

Op Wikipedia zie je hetzelfde. Geen enkel land met zoveel wikipedia moderatoren met een bezemsteel in de kont dan Nederland.

De literaire Henk & Anita moeten eerst je bundel goedkeuren. In de kritiek zelf heeft men schijnbaar geen enkel vertrouwen. Waarom je dan wel recensies van je werk moet bijvoegen is mij een raadsel.

++

Dat is niet primair wat speelt hier. Dat Schiferli tegen de heersende consensus ingaat is primair alleen toe te juichen. Het is alleen niet zo sjiek dat te doen als diezelfde consensus je net 30.000 euro heeft toebedeeld om je volgende bundel te gaan schrijven. Juist daarom werkt het systeem niet: ofwel je sancioneert de heersende consensus, wat betekent dat de boeken met de beste recensies de beurzen krijgen, ofwel je trekt je van die consensus niks aan, maar dan moet je dat ‘kwaliteitsverhaaltje’ laten vallen want kwaliteit kan alleen bij gratie van die algemene consensus bestaan in deze context. Als je namelijk beweert dat de algemene kritieke consensus geen garantie voor kwaliteit biedt – en dat standpunt is best geloofwaardig te maken – is het nogal eigenaardig dat je vervolgens wel zo’n zelfde consensus met 3 arbitraire lezers probeert te reproduceren. Dat slaat absoluut nergens op.

Ik heb besloten dat ik facebook ga beconcurreren. Ik ben bezig Loewak zo te maken dat het bijna precies zo functioneert als Facebook zelf. Met extra voordelen voor de gebruikers: een gratis weblog, bijvoorbeeld, en garanties dat je de ten alle tijde de baas over je eigen inhoud blijft. Plus een uniek advertentiemodel: je kunt geld verdienen met je weblog en status updates doordat Loewak de helft van zijn advertentieruimte aan jou persoonlijk ten goede laat komen. Dus: je blijft doen wat je nu al vrijwillig doet, maar verdient ook aan je eigen inhoud geld.

Uiteraard kost dit technisch bezien de nodige aanpassingen, dus het duurt even voor ik dit voor elkaar heb. Ik moet het van de bodem af goed aanpakken. Jullie horen er binnenkort meer over.

In de Volkskrant het zoveelste gesjeesde stukje van Bart Droog, de Groningse kraakpolitie: dit keer met Bas Kwakman als slachtoffer, die mocht schijnbaar niet op de begrafenis van Driek van Wissen komen. Zoals Rutger Cornet de Groot op de Contrabas al opmerkt: was hij niet gekomen dan had er eenzelfde protestgeluid opgeklonken.

Volstrekt smakeloos, zoals gewoonlijk. Ik ken Bas Kwakman niet persoonlijk maar moet zeggen dat ik de organisatie van Poetry International vorig jaar erg professioneel vond. Inhoudelijk niet altijd mijn smaak, dat niet, maar aan mijn smaak zou ik zowiso weinig gelegen laten liggen ik zit toch voornamelijk buiten te zuipen meestal dat past beter bij mijn cultuurdefinitie.

Met Driek van Wissen had ik weinig – niet mijn smaak, stijl of figuur – en ik ben er niet het type voor krokodillentranen te plengen – maar iemand verwijten een begrafenis bij te wonen, dat gaat wel erg ver.

You want the Lion’s share. But Jah Jah Know that no Care.

Jan de Jong. Naam komt u bekend voor? Mij niet, maar schijnt de nieuwe baas van het journaal te zijn. De grote jongen die de baas is over ons nieuws. Met een indrukwekkend cv terug te lezen op Wikipedia. U moet toch toegeven, bij de NOS doen ze er alles aan de juiste man voor de juiste plek te vinden. Werd HP de Tijd al overgenomen door een hansworst van Panorama, het journaal staat nu onder auspicie van iemand afkomstig van Veronica Sport.

En mijnheer heeft meteen uiteraard grote plannen. Een mens moet zijn stempeltje kunnen drukken op zijn nieuwe baan, uiteraard. Mijnheer wil het journaal toegankelijk maken voor laagopgeleiden. Het is nu veel te moeilijk met allemaal moeilijke woordjes enzo. Die laag opgeleiden snappen er geen jota van. Wat eerder al alle kranten met groot succes uitvoerden – denk aan de verdubbelde oplages van de diverse kranten afgelopen 15 jaar – moet bij de NOS nu ook gebeuren: eindelijk begrijpelijk worden voor iedereen met een IQ lager dan 44.

Want je moet er toch niet aan denken dat er een andere oorzaak voor het afname van kijkers is dan dat het journaal te moeilijk is? Dat mensen het beu zijn constant te worden gemanipuleerd met propaganda, bijvoorbeeld? Maak het nog dommer, dat zal de oplossing zijn. Dan komen al die afgehaakte kijkers bij bosjes terug. Dat werkte bij de kranten ook zo goed. Jan de Jong, hou die naam in de gaten. Een briljant marketing-strateeg, rechtstreeks afkomstig uit het marketing-walhalla van Veronica Sport.