In deze editie blijkt dat de namen van inzenders bekend zijn bij de mensen die betrokken zijn bij het radioprogramma. En laten dat nou net de juryleden zijn. ‘Foutje’ mijn reet dus, het is gewoon een gecorrumpeerde fopwedstrijd. Ik geloofde vorig jaar al niet dat het toeval was dat ‘s lands meest geliefde dichtleraar op de eerste plaats eindigde. RIP de Turing, het begon als een aardig idee, een idee dat door grote incompetentie om zeep is geholpen. Tijd om een Nout Wellinkje te doen, jongens, even de eigen bestuurscultuur evalueren en dan volgend jaar als David Troch in de jury zit weer lekker hertjes eten. En misschien spelen ze de volgende editie wel kiet! Misschien!

Ik maak nu al een jaar of twee als hobby muziek. Ik werk er elke dag een anderhalf uur aan. Zo hoop ik mijn skills steeds te verbeteren en zodra de tijd rijp is eens met een goede plaat te komen. En ik kan jullie verzekeren, nu ik ook mastering en producing doe, dat een doorsnee Abba nummer een meesterwerk is qua productie. Deze onzichtbare kunst van het masteren en produceren is minstens net zo ingewikkeld of misschien wel ingewikkelder dan het muziek maken zelf. Wat mij enorm tegenstaat in moderne muziek is dat alle mastering een standaardformule lijkt te zijn geworden: geen handwerk, maar plugin, draaien maar en klaar. Dat hoor je gewoon. Alles is standaard gemaximaliseerd. Dat is echt geen kunst. Die masterings van Abba, dat is verdomme vakwerk. Onzichtbaar vakwerk. Hoge cultuur binnen wat enkele sufkoppen als ‘lage cultuur’ zouden bestempelen. Vaak lui die nog geen dag in hun leven gewerkt hebben.

Lage cultuur is alles binnen een bepaald vakgebied dat niet aan hoge normen kan voldoen. In de poezie is bijna alles ‘lage cultuur’ en slechts een paar uitzonderingen ‘hoge cultuur’. Hoe je dat precies definieert is een kwestie van waar en hoe hoog je de lat legt.

Leg je de lat bijna op de grond, zoals je op websites als De Contrabas, OOTEOOTE en De Gids ziet, dan is het inderdaad heel makkelijk om je hele vakgebied tot ‘hoge cultuur’ te verklaren. Er zullen echter buiten je vriendjes uit hetzelfde vak weinig mensen zijn die daarvan onder de indruk raken.

Of heeft Nasr gewoon een te groot ego om op zijn plek te blijven? Arme Frank. Op de Turingposter deed Nasr ook al alsof zijn hoofd belangrijker was dan de wedstrijd. En ook daar zo’n grafisch lelijke kop en het soort tenenkrommend domme experimentalisme waaraan je een ware beginner herkent. Zou nieuwe Hoofdredacteur Edwin Fagel een spoedcursus photoshop aan het doen zijn? Franks halve hoofd knippen we er gewoon lekker af. Ook die verdeling van zwart wit foto’s en kleurenprotretten mag best arbitrair. Heel gewaagd allemaal! Voor wie nog durft te beargumenteren dat hier sprake is van ‘experimentalisme’: let ook vooral op het feit dat de afstand tussen rand en foto bij Menno Wigman niet dezelfde afstand is als bij de foto bovenaan.

De rest van deze beroepslezers en critici van Awater hebben dus geen flauw benul hoe goed mijn tweede bundel was.

Dat vind ik uiteraard prima, ik zou alleen net als bij Kathleen Ferrier en de VSB prijs die schijn van Universaliteit weghalen, niet langer ‘De beste bundel van 2011′ maar gewoon ‘Wat vonden onze lezers de beste bundel die zij gelezen hebben’. Dat ‘beroepslezers’ zou ik ook niet gebruiken. Het lijkt mij sterk dat deze mensen meer dan drie bundels per jaar lezen, door de bank genomen. Het gros hoor ik nooit over een bundel.
En aangezien mijn bundel een van de best besproken bundels van 2011 was vind ik niet dat je tegelijk ‘beroepslezer’ kunt zijn en dan gewoon de best besproken bundels negeren. Het is het één of het ander.

Beroepslezer? Okee, maar dan dien je ook alles te lezen wat ook maar de schijn van het beste over zich heeft.

Gewone lezer? Prima. Maar doe niet net of je een specialist bent, dan.

Ik begrijp uw frustratie, maar misschien kan ik geruststellen door u te laten weten dat mijn keuze echt helemaal niets zegt over de kwalitiet van uw poezie.

Prima, natuurlijk, maar kan die titel dan aangepast worden naar ‘De Poeziekeuze van Kathleen Ferrier’?
Het is typisch voor het huidige tijdsgeest: men heeft slechts nog een smaakje, men wil of durft geen autoriteit te zijn, maar de oude ‘universaliteit’ blijft dwingend op de achtergrond aanwezig. Resultaat: de beste gedichten van 2011 samengesteld door iemand die beweert geen autoriteit te hebben.

Dat slaat natuurlijk als een tang op een varken. Ook van mij is een gedicht in dat boek opgenomen. Een van de zwakkere gedichten uit de bundel, overigens, zo’n beetje het enige gedicht waarin Kathleen een religieus motief dacht te kunnen ontwaren.

Aan de andere maar eigenlijk dezelfde kant van het spectrum, we draaien even 360 graden, staat Ton van ‘t Hof weer te reutelen over ‘kwaliteit die niet bestaat’ terwijl hij wel op luide toon moet laten weten Baudelaire, Wigman en Seidel niet te pruimen. Precies dezelfde boodschap: kwaliteit bestaat niet, alles is maar een smaakje, autoriteit is het probleem en consumeer-egalisme is de oplossing. Van die uiterst hypocriete instelling van van ‘t Hof heb ik in het verleden al eens gehakt gemaakt, met een stuk dat hij vierkant negeerde. Als kwaliteit daadwerkelijk niet bestaat is duiding van poezie onmogelijk en is het volstrekt zinloos een smaak te hebben. Het is nihilisme in zijn meest abjecte en banale vorm.

Lees hier maar

De nieuwe elite. Nu met een nog vernieuwender verpakking. Leurend met de onderbuik, de Contrabas. Nou ja, zelfs van zo’n kerel kun je wel wat leren. Dankzij Ton begreep ik dat het uitgeven van gratis eboeken totaal zinloos is. Nu we het er toch over hebben: al die internetbots die als bezoekeraantallen worden opgevoerd: kunnen we eens naar een kijkcijfermodel toe voor internet? Dat een pagina 1000 bezoekers per dag heeft betekent niets, als al die bezoekers hem met een dikke onvoldoende waarderen.

Niet dat zo’n kijkcijfer iets zegt over ‘kwaliteit’ – die illusie koester ik niet. Maar het lijkt me wel gezond om de pagina’s met afgehakte koppen niet als de meest populaire en subsidiabele van het internet in de boeken te laten verdwijnen.

Lees maar even mee

Nu heb ik Bonita Avenue toevallig ook gelezen. Of wat heet toevallig, ik moest het lezen omdat ik voor een vriendin hier rapporteer over welke Nederlandse literatuur de moeite waard is te vertalen. En Bonita is een geweldig boek. Een prestatie van formaat, dat zie je zelden in de Nederlandse literatuur. Zelden zag ik een boek met zoveel goed geschreven, citeerbare zinnen. Een regelrechte klassieker, en dat als een debuut!

En dan komt een hoogleraar globalisering je even vertellen dat het stratenplan in dat boek niet klopte. Dat vind ik nou typisch Nederlands. Dat zo’n man meent daarmee iets interessants te hebben gezegd. En typisch ook iets voor de Volkskrant om met zoiets ultralulligs groot uit te pakken. Dat heeft ook iets heel smerigs, eigenlijk – je geeft enorm veel ruimte aan deze flauwekul, en aan daadwerkelijke recensies of dingen die relevant zijn voor de literatuur geef je nauwelijks ruimte, zogenaamd uit ‘ruimtegebrek’ – allemaal kwats, want er is ruimte genoeg voor dit soort onzin, schijnbaar.

Nee, Buwelda kan beter uitkijken – er zullen ongetwijfeld genoeg giftige kleine padden voor zijn voeten gaan lopen nu hij een prestatie neer heeft weten zetten – en een van die gifgroene padjes zit op de redactie van de Volkskrant, en het stinkende vliegje heette ‘nieuwswaarde’.

Lees een typische Donker recensie

Het is zo goed als onleesbaar, het is flauw, het is warrig geschreven. En het staat inmiddels al een jaar of zes op dat podium te oreren, zonder enig doel of weerslag. Toen ik Ricco van Nierop vroeg waarom deze mijnheer in hemelsnaam een podium kreeg bleef een antwoord uit. Vast dezelfde reden waarom destijd Edwin Fagel plotsklaps ‘hoofdredacteur’ van de Recensent was geworden zonder enig overleg met de medewerkers – een reden destijds voor mij om ermee te stoppen, temeer omdat Fagel zich onmiddelijk met de inhoud van mijn recensies begon te bemoeien.

Men ziet liever Tim Donker. Want dat is Lachu! Koetje Boe!

Vandaag schreef ik op de site van het NRC:

Het daadwerkelijke issue hier is niet het idee dat ‘een schrijver niet over pedofilie mag schrijven’ het daadwerkelijke issue is dat het tiepetje ‘Louis Nanet’ een verschrikkelijk kinderachtig tiepetje is waar zelfs Andre van Duin zich niet aan zou bezondigen. Dat men dit tegenwoordig als ‘literatuur’ probeert verkopen is al erg genoeg, maar dat ook nog een kudde in de kielzog van zo’n onverhaal komt kwaken dat ‘schrijvers overal over mogen schrijven’ is al helemaal de bedorven slagroom op het toetje. Het is helemaal niet primair de taak van een schrijver ‘overal over te schrijven’ maar om goed te schrijven, als hij ‘overal over wil schrijven’ verkast hij maar richting Libelle, Margriet, of, tegenwoordig, ook het NRC.

Ik vind dat nog wel het hinderlijkste aspect van het post-postmodernisme: dat te pas en te onpas een zootje ongeregeld komt melden dat je ‘het recht hebt rommel te schrijven’ omdat er ‘ofwel geen regels bestaan’ ofwel ‘omdat er vrijheid van meningsuiting is en schrijvers dat hebben’.

Uiteraard mag een schrijver over pedofilie schrijven – zie Nabokov die dit met verve deed, of Pilinszky die er ook gedichten over schreef. Een groot schrijver kan over alles goed schrijven.

Betekent dat dat een tiepetje met een fluitketel op zijn hoofd dat ‘Pedo! Huhuhuhu Pedooooo!’ staat te roepen plotseling ‘literatuur’ moet heten? Uiteraard niet. En wie in het kielzog van zo’n aartsflauwe zak over de ‘vrijheid van meningsuiting’ gaat staan oreren is al helemaal niet goed wijs.

Naar verwachting zal Pefko de Pfeijfferiaanse truuk toepassen: Jongens, het was allemaal maar satire. Lachu! Ja, maar wel hele slechte satire. Maar dat maakt niet uit toch? Er zijn toch geen regeltjes meer?

Jawel, er zijn wel regeltjes. Misschien kan Arnoud van Adrichem ook even meelezen, dan steekt die ook nog eens iets op:

1. Een schrijver dient goed te schrijven
2. Tiepetjes neerzetten mag, maar dan moet het een goed neergezet intelligent tiepetje zijn
3. Provoceren prima, maar dan moet het een intelligente provocatie zijn. Voor een massa randdebielen die te pas en te onpas ‘vrijheid van meningsuiting’ schreeuwen een domme pedo neerzetten is geen provocatie maar precies het tegenovergestelde: het is een smeekbede om canonisatie door die massa. Neem mij alsjeblieft op. Want ik durf dit allemaal zomaar te schrijven en ik moet in bescherming worden genomen tegen de boze kritiek – dezelfde truuk die Zwagerman en Barnard in het islamdebat uit hun mouw trokken.

Het gaat hier om een specifiek mechanisme dat verwant is aan de tweedeling entertainment-literatuur.

Iets is primair ‘entertainment’ als het appelleert aan de behoefte van een kijker of lezer om zich superieur te kunnen voelen. Men kijkt of leest omdat men iets onder zich wil wanen. Men wil debielen zien, schlemielen, idioten, achterlijke types. Men wil zichzelf bevredigen.

Iets is primair ‘literatuur’ als het appelleert aan de behoefte van een mens kennis te willen nemen van het hogere. Men leest omdat men weet dat de geest van het geschrevene iets is waarvan men iets op kan steken, de schrijver is iemand die men hoger dient aan te slaan dan zichzelf.

Waarom is het zo dat je steeds vaker ziet dat schrijvers danwel schlemielen als tiepetje spelen danwel zelf een authentieke schlemiel zijn? Omdat lezers primair de zelfverheffing compleet vreemd is geworden. Ze kennen die niet eens. Ze hebben geen flauw benul dat je middels literatuur met iets in contact kunt komen van een hogere orde – het zijn egalisten die het entertainment en bijbehorende wreed-banale geestinstelling met de paplepel ingegoten hebben gekregen.

Mijn positie is in het veld geloof ik nooit zo begrepen. Ik heb altijd consequent betoogd dat ik de ‘oude elite’ beter vond dan de nieuwe. Ik zie liever Gerrit Komrij dan Chretien Breukers. Ik zie liever Sybren Pollet dan Arnoud van Adrichem. Dit omdat naar mijn idee juist bij die nieuwe generaties het idee ‘rangorde’ en het idee ‘perspectief’ compleet afwezig zijn. Om die reden kan zo’n van Adrichem, die in realiteit net om de hoek is komen kijken, zich volstrekt laatdunkend opstellen tegenover een man met bijna 40 jaar schrijfervaring en een groot oeuvre op zijn naam: het is een vergiftigde ziel, die het entertainment met de paplepel binnen heeft gekregen. Het verbaasde me dan ook geen moment te horen dat Parmentier vooral aandacht besteed aan decadente dichters die ‘toevallig’ ook in de laatste hollywood-artflick hip waren. Ik moet die generatie helemaal niet, het zijn aartslobbyisten, die het niet eens meer nodig vinden daadwerkelijk een boek te schrijven om de grote literator te kunnen uithangen. Het zijn lapzwansen, uitvreters. Die totaal elk gevoel voor rangorde kwijt zijn – en dat gemis liefst ook nog jou in de schoenen zouden schuiven.

En dan? Dan staat Joost Baars op Ooteoote.nl een jaar later jouw woorden te herhalen, alsof hij ze zelf verzonnen heeft. Want zo zijn ze dan ook wel weer, die wierokertjes.

Ze bestaan om de bestaande orde te vervangen. Was Joost een jaar geleden nog enthousiast PVDA aanhanger, inmiddels heeft hij mijn standpunten goed genoeg begrepen om net te doen alsof hij ze zelf verzonnen heeft. Gelukkig heeft hij meer verstand van een oeuvre schrijven. Ja, dat was een NOT joke.

Iemand die twee jaar tijd steekt in zo’n ultiem flauw kinderachtig karakter als ‘Louis Nanet’ – dat kan onmogelijk een goed schrijver zijn. En dat die flauwe rommel dan de krant haalt – dat zegt veel over die krant, en niks over literatuur. Pefko, Worthy en Dautzenberg – drie flauwe, kinderachtige en puisterig-dikke mediamusketiers van afgelopen jaren, en je mag het van mij gerust schrijvers vinden.

Als ik zelf maar niet verplicht wordt het te gaan lezen.

Ze hebben dat feilloze instinct wel, dat instinct dat ze vertelt hoe ze zich in de schijnwerpers kunnen werken. Pefko vertelde me op facebook dat hij met zijn eerste boek minder dan 10.000 euro verdiende, inclusief voorschot. En dat is dan een boek dat alle kranten gehaald heeft.

Geconfronteerd met zulke armoede doe je wat nodig is: je hangt de debiel uit, en als iemand ooit vraagt waarom dan kun je lekker veilig zeggen: het was maar een karakter. Die schijnveiligheid, die barriere: dat is precies wat een echt schrijver niet heeft.

De werkelijke boodschap is geen boodschap: het is een verschuiving. Wat vroeger vermaak was voor de ongeschoolde arbeider is nu vermaak voor de ‘elite’ geworden: zelfde niveau, nog flauwer zelfs, en ze vinden het geweldig allemaal, deze gevoelloze praalhanzen, deze praktische analfabeten, deze ongeletterde elite-clowns, naarstig zoekend naar iets waarover ze zich nog superieur kunnen wanen. Een randdebiel. Pedo! Peeeedoooooo! Nee, Andre was toch echt een stuk leuker.

http://nos.nl/audio/145972-george-lawson-over-schijn-van-belangenverstrengeling-bij-nederlands-fonds-voor-podiumkunsten.html

Nu het Letterenfonds nog, waar deze praktijk ook is ‘ingeburgerd’ (ook bij mijn afgewezen aanvraag ging er ‘netjes een commissielid op de gang staan’). Zouden die straks ook zo gaan schrikken? Tja, je moet iets, als je verder alle denkcapaciteit moet ontberen.

Dezelfde zwatelhans staat vandaag in Elsevier te roepen dat de kunstbezuinigingen toch wel erg nuttig zijn:

Lees ‘Bezuinigingen op cultuur leidt tot oplossingen’

Met zijn compagnon Joop Daalmeijer, “Hoofdredacteur en programmaleider van het televisiekanaal BVN” – de man heeft duidelijk de juiste referenties.

Dat ze maar eens op die ‘Raad voor Cultuur’ bezuinigen. Weg met deze inteeltkliek die met elke wind meewaaien. En als het windje even draait, goh, dat is even schrikken! En dan weer over tot de orde van de dag.

Lees deel 2 van het Kerstessay van Reugebrink

Hoeveel duizend artikelen heeft Marc inmiddels geschreven over het instorten van zijn literaire droom? En is dat niet een beetje het probleem ook: die schrijvers die altijd maar over hun eigen kruidenierswinkel ouwehoeren, en altijd weer die vettige machtsdroom op de achtergrond: hij had een belangrijk man kunnen worden, als de wereld maar anders in elkaar had gestoken.

Onderwijl deelt Marc nog even een steek uit aan het schorriemorrie op internet. Soms is hij zo boos dat hij daar bijna bij zou willen horen. Bijna, want daar is hij toch net iets te verheven voor. Hij mag dan niet de geweldig invloedrijke man zijn geworden waarvan hij droomde, maar dat betekent nog niet dat hij tussen die meninggevers op het internet thuishoort, tussen dat tuig dat op forums rondhangt.

Wat was het belangrijkste event van de laatste 15 jaar? Ongetwijfeld 911. Laten we eens kijken wat Marc daarover precies geschreven heeft:

http://www.google.nl/#sclient=psy-ab&hl=nl&safe=off&source=hp&q=Marc+Reugebrink+911&pbx=1&oq=Marc+Reugebrink+911&aq=f&aqi=&aql=&gs_sm=e&gs_upl=2116l5899l0l6131l19l13l0l3l3l2l591l4998l2-1.2.4.4l14l0&bav=on.2,or.r_gc.r_pw.,cf.osb&fp=6d32e7e31bf2753e&biw=1280&bih=862

Vreemd. Geen enkele mening te vinden van deze vlaamse topintellectueel over een zo belangrijke gebeurtenis in 11 jaar tijd?

Laten we dan eens kijken wat deze mijnheer die zo graag een belangrijke rol in de media speelt van Guantanamo Bay vond:

http://www.google.nl/#sclient=psy-ab&hl=nl&safe=off&source=hp&q=Marc+Reugebrink+Guantanamo+Bay&pbx=1&oq=Marc+Reugebrink+Guantanamo+Bay&aq=f&aqi=&aql=&gs_sm=e&gs_upl=3393l4108l1l5259l2l2l0l0l0l0l476l814l3-1.1l2l0&bav=on.2,or.r_gc.r_pw.,cf.osb&fp=6d32e7e31bf2753e&biw=1280&bih=862

We vinden welgeteld 1 citaat:

Amzil zelf heeft nu de handdoek in de ring gegooid, nadat Van Nieuwenhuyse moedig doorzette, eerdere ontslagbrieven niet aanvaardde, en zowaar samen met Amzil bij de koning op bezoek mocht. Laten we het zeggen zoals het is: mochten ze de klootzak die dit op zijn geweten heeft ooit in zijn kraag vatten, dat ze beginnen met hem het land, Europa, voor mijn part de wereld uit te zetten. Guantanamo Bay lijkt me een aardige locatie.

Marc Reugebrink wist in 11 jaar tijd precies eenmaal ‘Guantanamo Bay’ te gebruiken. Hij wenste dat een collega erin zou worden weggestopt.

Waarom wil deze man die overduidelijk weinig interesse heeft in wat er in de wereld aan de hand is door de media een belangrijk spreker gevonden worden? Omdat hij duizend artikelen schreef over hoe zijn droom een belangrijk spreker te worden niet uitkwam? Marc Reugebrink lijkt me iemand die weinig te vertellen heeft over de wereld waarin wij nu leven, getuige bovenstaande links, en iemand die veel te vertellen heeft over zijn eigen besognes. Dat mag, maar als ik de televisie was zou ik hem ook niet uitnodigen.