Commissie Ontwikkeling Nederlandse Canon. Wist u dat die bestond? Opgezet door niemand minder dan CDA minister Maria van der Hoeven.

In dit artikel valt er meer over te lezen

We lezen onder andere: ‎”Door een auteur veel subsidie te geven, verleent het Fonds voor de Letteren hem of haar canonieke status.”

Een heel bijzonder Fonds vind ik dat. Bemiddelaars, van bedenkelijk literair gehalte (wie vindt Rob Schouten en Adriaan Krabbendam grote literatuur schrijven? ) die niet alleen bepalen wie er geld krijgt, behalve zijzelf (netjes alles vanaf de gang aanhorende, uiteraard) maar ook nog eens, door de hoeveelheid geld, laten merken wie er in aanmerking komt vereeuwigt te worden, en wie niet.

En omdat dat nog niet genoeg dolle vreugde is komt er een CDA minister met een “Commissie Ontwikkeling Nederlandse Canon” op de proppen.

Geen toeval dus, die ‘Brabantse Canon’ waar ik laatst bezwaar tegen had. De overheid machtigt zich nu al de taak van de literatuurwetenschap toe. Die jongens hebben het immers te druk met elkaars boeken lezen, en de politiek heeft het klaarblijkelijk niet druk genoeg. Zou dat nog wat schuiven, commissielid zijn in de “Commissie Ontwikkeling Nederlandse Canon”?

Het is werkelijk hemelschreiend waar die ambtenaren zich tegenwoordig met behlup van publiek geld mee denken te kunnen bemoeien. Een Canon vormen? Door de politiek? Is er ook maar iemand, ergens, die mij uit kan leggen waarom dat noodzakelijk is? En niet juist een verschrikkelijk pedante, badinerende en ook zeer bedenkelijke onderneming? Schrijvers die zich laten fiatteren en vereeuwigen door de overheid? Dat is al Orwell en Kafka in één doos. En dan durven ze ook nog te klagen dat ze niet populair meer zijn! Ze zouden nog in Guantanamo hun boekjes gaan staan verkopen, als er maar een ambassadeur en een bankettafel aanwezig was.

We zitten opgezadeld met ze, deze schrijvers. Met een avantgarde die alleen overbekende namen weet te noemen. Je zou bijna gaan denken dat die mensen nooit boeken lezen. Daar hebben ze met al dat commissiewerk natuurlijk ook geen tijd voor. De door hen verafgode Duchamps schreef ooit dat de enige keuze die de kunst in de toekomst daadwerkelijk zou hebben die was om ondergronds te gaan. Duchamps zag in dat het huwelijk tussen de beschaving en de kunst nooit goed af zou lopen. Maar in het ondergrondse: geen lintjes, geen boekenballen, geen borrelhapjes – er zou nauwelijks een schrijver te vinden zijn die het zou overleven. Daarom: de Helden moeten er zijn, en moeten verder hun mond houden. Heel veel zwijgzaamheid vind je er, in die Canons. En af en toe een adelaar die zich niets aan die scheur in de aarde gelegen laat liggen.