Absurder kan het niet – commentaar dat ik op de Contrabas leverde op mijn eigen gedichten wordt er doodleuk gewist. Onder pseudoniem ja, want onder mijn eigen naam ben wist het systeem automatisch alles wat ik post. Ik protesteerde bij een ‘Contrabas Collega’ en die liet me het volgende weten:

martijn, ik heb je grieven aan chrétien voorgelegd, hij vindt dat hij op grond van inhoudelijke blogregels, die voor iedereen gelden, gerechtigd is te doen met jouw posts wat hem goeddunkt. Ik wierp nog tegen dat het wel gek is, benders een podia te geven en hem dan op datzelfde blog van de commentaarmogelijkheid te ontzetten maar naar zijn gevoel zet je de discussie altijd naar je hand, ga je er met al je zwaarte die richting aan geven waarbij een moderator panikeert want dan wordt er ingepikt door luitjes die ook die richting weer gaan omsurfen enzoverder,- en je kunt het een blogbaas niet euvel duiden dat hij baas is over zijn blog, dat ben jij op jou manier ook, toch? Ikzelf heb geen blog, dus nou ja, ik kan alleen maar bemiddelen

Sta eens even, voor een moment maar, stil bij hoe absurd deze redenatie is. Inhoudelijk commentaar op mijn eigen gedichten mag worden gewist ‘want ik zet de discussie naar mijn hand’.

Baas op eigen blog. Die ideologische dekmantel over het onfatsoen kennen we nu zo langzamerhand wel. Ik ben ook baas in eigen huis, maar dat betekent nog niet dat ik het recht heb mensen gekneveld de kelder in te gooien. Wie een dichter het recht ontzegt zijn eigen gedichten (op verzoek!) van commentaar te voorzien, met als enige redenatie ‘Jij bent retorisch niet in de hand te houden door mij’ – hoe gestoord is zo’n moderator precies? Autoriteit gebaseerd op censuur: alles wat ik retorisch niet de baas kan wis ik. Waar ik woon noemen we zo iemand ook wel een ‘slapjanus’.

Prima allemaal, maar wel betaald met gemeenschapsgeld. En met hetzelfde fatsoensgehalte als de opmerking dat Samuel Vriezen alleen zijn pianospel wou promoten toen hij op de begrafenis van een vriend een stuk speelde.

Ja, ook dat ben ik niet vergeten. Baas op eigen blog – maar wel een vervelende, pokdalige koppelbaas wiens broek achterlangs half op de reet hangt.

Voor Breukers zijn blik leugens weer opentrekt: de gewiste postjes bevatten geen enkel scheldwoord en alleen relevant commentaar op de gedichten zelf. En voor de fatsoensrakkers van het Letterenfonds zich weer in de handen wrijven: nee, het uitbannen van scherpe taal is het uitbannen van de literatuur zelf. En dat heeft met schelden absoluut niets te maken – wat deze luitjes doen is pogen de polemiek onmogelijk te maken. En masse. Er mag geen scherp woord geschreven worden. Behalve door Mijnheer Breukers zelf, en de kornuiten die hij in de hand heeft. Kornuiten als Adriaan, die snel even hun gebrekkige taalkennis komen demonstreren als de grote boeman het spreken onmogelijk is gemaakt. De Grote Adriaan, bekend van zijn bedrijfsadvertenties op de website van het Letterenfonds.

En wat wiste Breukers precies? Volgende opmerkingen over het gedicht ‘Gum’:

‘Hand heeft ook andere connotaties in dit gedicht – het betekent ook wijze van schrijven, wat het directer met de gum verbindt, en er is bovendien ook nog een homoseksuele connotatie – ‘van het handje zijn’ betekent homoseksueel zijn. Het gedicht is dus zelf ook dubieus over het geslacht, en dat is het conceptuele eraan – ook het begin kan op die manier geduid worden: je bent een lekker ding, je bent onzijdig, je bent HET handschrift’.

Dat commentaar heeft Breukers gewist. De man heeft een zieke geest, meer kan ik er niet van maken. Ik zou graag eens de onzichtbare blogregels inzien waar hij zich in deze kwestie op beroept. Waar zijn die te lezen en waarom hield ik me daar niet aan?

Martinus Benders