Als ik iets angstaanjagend vind zijn het wel de commentaarvelden op een site als de Huffington post. Niet om een of andere vermeende agressie of grofheid maar omdat je door tonnen en tonnen chatcommentaar moet waden om een enkele enigszins intelligente reactie terug te kunnen vinden. Het hele internet is uitgegroeid tot een grote chatbox. Dit is geloof ik het echte probleem, niet de nogal kleinburgerlijke vijand van de polemiek.

Toch zie je bijna altijd dat de ‘woede’ en de ‘negativiteit’ en andere kleingeestige burgermansangsten tot de publieke vijand worden verklaard door een klein legertje columnisten en opiniemakers. ‘We doen allemaal dankzij het internet zo negatief’ heet dan de probleemanalyse van deze media elite – tot eenzelfde conclusie had men in elke willekeurige Amerikaanse talkshow ook gekomen – de oplossing is dus niets dan een manifestatie van het probleem.

De gegoede burgerij die de negativiteit uit wil bannen, die alle scherpe kantjes van een debat wil vijlen, die steen en been klaagt over elk onvertogen woordje dat valt en van elk vlekje op het spierwitte tafelkleed der retoriek een inzinking krijgt – DAT is de context waarbinnen de moderatiediscussie omtrent internet moet worden gesitueerd. Men wil de scherpe, intelligente wolf eruit werken zodat de schaapjes hun gang kunnen gaan.

Ik had mijn hielen ook nog niet van de Contrabas gelicht of daar waren ze weer: Adriaantje Krabbendam en Christina Blaauwendraad.

Ik schreef al eens eerder dat naar mijn idee de hoeveelheid censuur met de komst van internet schrikbarend is gestegen. Dat is zo omdat dit soort middelmaat, nu ze eindelijk de macht hebben zelf krantenredacteurtje te spelen in de oneindige ruimte, die macht gebruikt om de eigen superioriteit te bevestigen. Dat is het kerninstinct van elk levend wezen – en om die superioriteit te kunnen bevestigen moet men alles wissen wat doet vermoeden dat die superioriteit niet bestaat. Ergo, men wist dus *zowel* de hogere als de lagere elementen, om de illusie van superioriteit in stand te houden. Dit is een fenomeen dat je bij middelmaatelites standaard kamerbreed ziet worden toegepast. Of de middelmaat nu ‘Revisor’ heet of ‘Contrabas’ of ‘NRC Handelsblad’ – elke middelmaat poogt van nature de werkelijkheid zo te verdraaien dat het precies datgene niet laat zien dat de eigen vermeende superioriteit zou aantasten.

Tot nu toe een volslagen natuurlijk fenomeen. Al deze belangrijke heren, al deze pofferige webredacteurtjes en reactiemoralisten – wie zou geen begrip voor ze kunnen opbrengen?

En natuurlijk zal de overheid middels het Letterenfonds – middelmaat par excellence – zijn best doen deze driftige internetharkers in hun heilige missie bij te staan. Het internet moet worden geciviliseerd, de natte droom van elke rabiate pennenlikker. Henk Propper ligt er nog elke nacht wakker van. O nee, toch niet, want die heeft alleen een leuk baantje.

Je kunt de volgende grote ontwikkeling in het subsidiewezen al aan voelen komen. De blaadjes, ze moeten niet alleen op internet AANWEZIG ZIJN, nee, zij dienen ook fatsoenlijk te worden gemodereerd om ons culturele erfgoed voor de toekomst te bewaren.

En dan krijg je een eindeloze stroom chatachtige, nietszeggende proza, met een erboven hangende redacteur die toevallig altijd de enige persoon is die iets intelligents te melden heeft.

In plaats van dat je zo’n literair blad eens aan hun bestaansrecht herinnert en een een fatsoenlijke eis op tafel legt – namelijk dat ze aan SCOUTING doen, wat werkelijk hun enige literaire plicht is – maar juist die plicht wordt door zowat elk blad totaal verzaakt. Ik heb in de 15 jaar dat ik actief dicht precies eenmaal een verzoek van een literair blad ontvangen. Is dat normaal? Nee, dat is de omgekeerde wereld. Men zit op zijn reet, publiceert wat binnen komt waaien en noemt dat een ‘kwaliteitscurator’. Scouting daar voelt men zich te goed voor. Het instituut is belangrijker geworden dan de literatuur. Op internet aanwezig zijn lijkt dan voor deze doorsneemannetjes een prima alternatief. Als ze maar wel een bak geld krijgen voor die website.