Posts Tagged ‘dichter’

Ik ontving gister het volgende mailtje:

Geachte heer M. Benders,

Hilde

Mijn antwoord:

Hoi Hilde,

Wat leuk om van je te horen! Uiteraard beantwoord ik je vragen met alle plezier.

1. Naar mijn mening moet een dichtersatelier aan een aantal primaire eisen voldoen. Ten eerste en het allerbelangrijkste: het moet een inspirerende omgeving zijn waar de dionysische elementen de apollonische niet perse overstemmen maar toch zeker wel dominant aanwezig moeten zijn. Ik zelf werk het prettigst in een omgeving waar de lichamelijkheid en geestelijkheid in goed evenwicht kunnen zijn.
2. Ja, zeker weten. Ik zou het nog sterker willen stellen, volgens mij worden de meeste gedichten direct door de omgeving geschreven en zit je daar als dichter maar een beetje nutteloos tussen, vandaar dat dichters van oudsher vooral manieren zoeken om zichzelf uit te schakelen als bemiddelaar, door middel van vrouwelijk schoon, bijvoorbeeld.

Ik hecht een foto aan deze mail vast van mijn atelier in Mierlo. Mijn maten Richard en Dennis zijn erop te zien, zoals je ziet inspireert de omgeving niet alleen de dichter zelf. De dichterlijke roes is een van de hoogst aangeschreven vormen van euforia. Het is een ingewikkelde klus dat in een interieur te verwerken, maar soms vind je precies de juiste balans, zoals hier.

Met vriendelijke groeten uit Istanbul,

Martijn Benders

De Vlaamse dichter Marc Pairon staat al 3 weken in de Vlaamse boeken top 100 met zijn 4 poeziebundels die hij voor 2 euro per stuk verkoopt. In totaal zouden er 37.000 exemplaren over de toonbank zijn gegaan.

Dit nieuws wordt op diverse websites als een soort triomftocht voor de poëzie gebracht. Wie echter even nadenkt, bedenkt dat:

* Productiekosten per bundel: 1.35
* Aandeel Winkelier: 0.25
* Aandeel distributeur: 0.25

Totale kosten per bundel: 1.85

Pairon verdient dus 0.15 cent per dichtbundel. In totaal heeft hij, door krakkemikkige valentijnspoëzie op Valentijnsdag voor een spotprijs aan de man te brengen, het volgende verdiend:

37000 * 0.15 = 5550 euro

Een heus kwart jaarsalaris, dus. Toegegeven, het is net wat meer dan je met een normale dichtbundel zou verdienen.
Maar je moet er wel een hele diepe buiging voor maken, en bovendien is dit business model jaarlijks maar voor één persoon te behalen. Op valentijnsdag, ja. Met goedkope liefdesrommel.

Frikandellen met carnaval verkopen levert heel wat meer op, en kost minder moeite.

Of ik een mening heb over die longlist voor de Verkiezing van de nieuwe Dichter des Vaderlands? Die mening gaf ik al eerder: naar mijn inschatting moet er iemand gezocht worden die past in het rijtje Komrij – Van Wissen. Een duidelijke dalende lijn die je alleen logisch kunt vervolgen door Wil Melker, Bart Droog of Peter Wullen tot Dichter Des Vaderlands te maken. Ik ben dus voor Peter Wullen.

Die staat echter niet op de lijst. Schandalig natuurlijk. De dichters die wel op de lijst staan zijn de wat bekendere namen uit het poeziecircuit. Er is dus duidelijk gekozen voor populariteit als criterium: niets nieuws onder de zon, dat was bij Komrij en van Wissen ook al zo.

Het argument van Bart Droog dat Ingmar Heytze geen DDV mag worden wegens zijn reisziekte vind ik een vals, moralistisch en onzinnig argument. Afkomstig van dezelfde man die Gerrit Achterberg het publiceren zou hebben verboden omdat hij iemand neerknalde. Steek dat ‘representatief moralisme’ maar in je reet, Droog, ik zie duizend keer liever iemand als DDV die bang durft te zijn dan iemand die de gemeenteambtenaar naar de kroon steekt in representabiliteit. Liever een woesteling dan een reetkever. Na kabouter Wissen mag er wel eens een echt mens aan het roer komen. Het enig alternatief is de overtreffende trap: stripfiguur Zoef Wullen.

Ik ben een fervent tegenstander van voorlezen, maar voordragen daarentegen vind ik een kunstvorm op zichzelf. De ultieme meester in het voordragen van poezie was uiteraard Dylan Thomas. Ik heb na hem geen enkele dichter meer gehoord die zijn performances weet te benaderen – hoewel ik geen groot fan van Pound ben, in wiens werk ik een soort fopintellectualisme ontwaar (hoewel je in zijn enorme geldingsdrang wellicht ook een voorloper van het postmodernisme kunt zien – het gedicht als boekenkast) – waren de voordrachten van Pound juist weer erg bijzonder; niet zozeer omdat ze perse zo goed waren maar juist omdat er zo’n enorme lading op lag: Pound is het ultieme icoon van de gekwelde dichter als banneling, terwijl Eliot eigenlijk het ultieme icoon van de gekwelde dichter als bureaucraat is. Ik zie tussen deze beiden een soort polariteit van miskenning spelen: Pound, het eeuwige onbegrepen genie en Eliot, het roepende genie uit een woestenij van boeken. Als ik de drie belangrijkste Amerikaanse dichters van de 20e eeuw zou moeten benoemen zijn dat voor mij Pound, Eliot en Williams. Niet omdat ik dat ook de beste dichters vind – ik hou niet zo van Pound, ben een groot fan van Williams en een beperkt liefhebber van Eliot, maar deze drie hebben voor mij de grootste iconiclastische lading. Dat is eigenlijk ook een soort voordracht, maar dan in het metafysieke.