Ik gaf mijn bloemen aan Esther Naomi Perquin

Alles klopte die avond:
de brilletjes intoneerden het licht
met de juiste gedragenheid die je,
was dit geen poëzieavond geweest,
had kunnen verwarren met
de zwaartekracht zelf.

Er was een gitaar
en een elitaire reiger en iemand die in de hoek brulde
met een zonnebril op.

Iemand met grijs haar deed professioneel.
Wim Brands riep nog eens ‘Tjakka’ en
‘dood aan alle reigers!’ en Pfeijffer werd,

voor de goede orde,
nog even stevig in de kont gezet.
Een fantastische avond.

En als Alexandra
mijn bloemen niet had teruggegeven, als Esther
niet even verlopen was als ik
en Samuel en Arjen en Bart
niet het oorlelletje bijten
opnieuw hadden uitgevonden
(ongeregeld zootje groethonden!)
was er van de avond vast meer
gebleven dan de wetenschap
dat je een bundel niet moet signeren
‘voor Rik. Van Marieke & Martijn. XXX’

Martijn, 25-06-2009