Jazz

Symposium Conceptuele poëzie

Vier conceptuele dichters uit Amerika verzamelen zich 1 mei in Berlijn voor een symposium over de conceptuele stand van zaken. Kenneth Goldsmith is van de partij (onder meer bekend van het overschrijven van een hele krant: Day). En Rob Fitterman die onder andere schreef, This window makes me feel (pdf; een 75-pagina lange onafgebroken opsomming van de gevoelens die ramen bij iemand doen opkomen, alsof die persoon er langs naar beneden valt. Het boek is dan ook opgedragen aan de slachtoffers van de WTC aanvallen).

Vanessa Place, die Dies: A Sentence schreef, een 50,000-woord, proza gedicht bestaande uit één zin. Place en Fitterman schreven ook samen Notes on Conceptualisms, dat uitkomt op de dag van het symposium. Van wat er te lezen valt op de site van de uitgever Ugly Duckling Press, lijkt het een interessante combinatie te zijn van creativiteit met kritiek.

Tenslotte Kim Rosenfield, dichteres en psychotherapeute waarvan meest recentelijk re:evolution uitkwam (een verzameling toegeigende teksten uit uiteenlopende disciplines als psychoanalyse en evolutie leer, die kritiek leveren op autoriteit en subjectiviteit). Ook in dit boek – dat in tegenstelling tot Notes on Conceptualisms wordt gepresenteerd als gedicht – zijn kritische perspectieven en creativiteit strategisch met elkaar verbonden.

Discover US, heet het festival (over de naam hebben ze lang nagedacht; nu ja, er zit nog net meer logica achter dan ‘I Amsterdam’). Lezingen en tentoonstellingen zijn verspreid van Januari tot Mei. Ook interessant belooft de lezing van dichter Jed Rasula over jazz (die momenteel blijkbaar in Berlijn aan Jazzbandism schrijft, een boek over modernisme), en Erik Friedlander (solo cellist) die John Zorn speelt.

Benders Platen top 5 Oktober 2008

Ik heb besloten elke maand een platen top 5 te doen van cd’s of platen die ik die maand het beste vond. Deze maand met de fantastische Roemeense Tango van Oana Catalina Chitu, met de razende accordeon van Ionica Minune, met de Fuga’s van Laibach, met Melingo, de Argentijnse Nick Cave en last but not least de fantastische plaat ‘The Dealer’ van Chico Hamilton

Lees meer

Een van mijn favoriete jazzplaten

Eddie Harris is een van mijn favoriete jazzmuzikanten. Hij werd lichtelijk ondergewaardeerd door jazzcritici van zijn tijd, hij was feitelijk veel inventiever en belangrijk dan zij hem achtten. Een van zijn beste platen is Excursions:

Eddie Harris excursions

De plaat bestaat uit opnamen gemaakt tussen 1966 en 1973. Veel nummers zijn simpelweg briljant. Het start met het nummer ‘Drunk man’ waar Tom Waits nog een puntje aan kan zuigen. De plaat heeft hard bop, fusion, free jazz, funk en nog enkele andere stijlen. Op de hoes zien we Eddie Harris als drag queen, wat toch ook een uniek gegeven is. Van deze plaat wordt ik nooit moe. Het beste nummer is waarschijnlijk ‘Turbulence’….