Posts Tagged ‘letterenfonds’

Toes verliest de rechtszaak die hij had aangespannen had tegen het Letterenfonds, precies de reden dat je zoiets als het Fonds niet juridisch aan moet pakken. In de rechtspraak lopen immers dezelfde formalisten rond die zich ook in zo’n fonds nestelen. Lui die elkaar als familie zien. Lui die onintelligent genoeg zijn om een zin als ‘ een kwaliteitsoordeel is altijd subjectief’ op te schrijven.

Hoe dom kun je zijn – een oordeel is altijd subjectief. Of dat dan ook een ‘kwaliteitsoordeel’ is is nu juist precies het subjectieve, en je kunt het dus niet zo noemen. Het is een zuivere drogredenatie, en daarom des te vervelender dat het juridisch gebruikt wordt. Een kwaliteitsoordeel kan nooit subjectief zijn, omdat het woord ‘kwaliteitsoordeel’ al een asubjectieve constatering bevat.

Het moment dat rechters zich iets van filosofie of zelfs maar van de ‘geest’ van een wet zullen aantrekken is waarschijnlijk echter hetzelfde moment dat politici echt van voetbal zullen gaan houden.

Je neemt een grabbelton met lezers. Daar graai je (met ondoorzichtige procedure) dan wat lezers uit, en vervolgens geef je een journalist (het zijn allemaal journalisten daar bij het Fonds, totaal in de geest nog van de jaren 80 toen de Journalistiek het hoogste goed was) het eindoordeel. Waarom dat een ‘kwaliteitsoordeel’ is zullen we vervolgens nooit weten, want het is namelijk allemaal maar subjectief! Goh.

Ongeveer net zo subjectief als de trekking van een lottonummertje?
De suggestie van subjectiviteit is nu juist het probleem hier.
Wie een lotto-achtige constructie hanteert en vervolgens beweert dat
het resultaat ‘subjectief’ is maakt zichzelf bijzonder verdacht.

Wie beweert dat een loterijwinnaar heeft gewonnen omdat de machine ‘subjectief’
was kan maar beter alvast koffie zetten voor de inspecteur.

Stel je eens voor dat je een fonds zou oprichten dat beurzen moet toekennen aan politici.
Vervolgens maak je een grote grabbelton vol politici die zulke aanvragen moeten lezen en
beoordelen, en zet je een journalist met politieke ambities aan het einde van dat proces
om te bepalen wie er nu wel en niet een beurs krijgt.

Je hoeft bepaald geen genie te zijn om te begrijpen dat dit proces zowel van de willekeur als van de corruptie aan elkaar hangt. Wie denkt dat willekeur een objectief principe is heeft dit principe niet goed begrepen. Willekeur is juist een volstrekt subjectief politiek instrument omdat het heel makkelijk te manipuleren valt. Wie kiest de lezers? Het toeval? Hoe toevallig is dat toeval? Wie controleert het? Zit daar een notaris bij?

Dus, inderdaad, ‘subjectief’ is in deze context vooral een impliciete schuldbekentenis.
Dit nog even buiten het feit om dat het lachwekkend is een op toeval gebaseerd proces
als kwaliteitsselectie te berde te voeren.

Ik heb bepaald geen hoge pet op van mensen die het fenomeen ‘peer review’ welk bedoelt is om ongepubliceerde werken tot publicatie te brengen op deze wijze misbruiken om zogenaamde collega’s in het gareel te houden.