Het Fonds Beeldende Kunsten, Vormgeving en Bouwkunst is voor miljoenen euro’s opgelicht door het eigen hoofd Financiën. Clemens K. heeft tussen 2 februari en 3 maart 2009 een bedrag van 15,5 miljoen euro illegaal overgeboekt naar verschillende rekeningen in binnen- en buitenland en is sindsdien voortvluchtig.

Zie ook:

Kunstsubsidie vaak kwestie van vriendjespolitiek – De Volkskrant

voor meer berichtgeving over dit bizarre clubje, met directeuren die na 7 jaar uit ‘voortschrijdend inzicht’ concluderen dat geld aan vriendjes gespendeerd wordt..en dan als *oplossing* aandragen dat er meer geld naar minder mensen moet gaan, nota bene. Dat doel lijkt nu dus bereikt.

Ik ben ooit, toen ik nog intensief betrokken was bij kunstenaarsinitiatief de cacaofabriek, betrokken geweest bij aanvragen die wij destijds bij het Mondriaan fonds hebben gedaan en die jaar in jaar uit werden afgewezen, met volkomen onduidelijke motivatie (we waren niet ‘internationaal genoeg’ of iets dergelijks). Wij hebben toen de lijsten opgevraagd van mensen en initiatieven die wel subsidie kregen, en daarin tekende zich precies bovenstaan beeld af: over vijf jaar verspreid trof je vooral steeds dezelfde namen aan, die steeds een bedrag van bijvoorbeeld 60.000 euro vingen voor het ‘maken van een expositie in het buitenland’. Waren dat topnamen in de kunstwereld? Nee. Marginale figuren, mensen die alleen door hun eigen vriendenclubje als een belangrijk kunstenaar worden beschouwd, of als ‘belangrijk’ worden beschouwd op basis van, juist, die jaarlijkse expositie in het buitenland die door datzelfde clubje werd betaald.

Des te pijnlijker, natuurlijk, om te zien dat deze figuren zelfs twee jaar na dit artikel nog steeds op hun plek zitten, met hun ‘voortschrijdend inzicht’ – interessant is de parralel die je kunt zien met de Bush administratie: de top van de administratie is niet *verantwoordelijk*, nee, de top vervult de functie van hulpeloze klokkenluider. De top heeft ‘voortschrijdend inzicht’, tegenwoordig.

Dit is geen pleidooi van mijn kant voor het afschaffen van kunstsubsidies. Het is wel een pleidooi van mijn kant om de huidige corrupte en incompetente bestuurslaag per direct de laan uit te sturen en het systeem om te vormen naar een systeem waarin elke kunstenaar of initiatief op gelijkwaardige basis een redelijk basisinkomen aan kan vragen. Deze subsidieorganisaties zijn slechts een spiegelbeeld van de totale corrumpering van ons bestel – een bestel vol ministers die rugklachten krijgen van een Audi A6 met chauffeur. Zolang de bestuurslaag geen enkele verantwoordelijkheid meer heeft, en zich gedraagt als kleine kinderen rond een koektrommel – zolang zullen we ons jaarlijks de genante weerspiegeling van het Eurovision moeten laten welgevallen, waar drie oude, overbetaalde en ongetalenteerde zakken met de Glibberkoning van de NOS in de rug klaarblijkelijk nog steeds de illusie koesteren dat er publieke weerklank voor hun godvergeten moraalkitsch bestaat.