…loopt een groot risico zelf een monster te worden, schreef Nietzsche ooit. Wellicht had de beste man gelijk. Het staat buiten kijf dat je in Nederland als je ‘succes’ als dichter wilt hebben het beste je mond kan houden. Wat dat betreft is het ambt vergelijkbaar met dat van een kruidenier: zo weinig mogelijk mensen voor het hoofd stoten want het zijn stuk voor stuk potentiele klanten. Zo is de dichter die nooit ergens zijn mond over opendoet automatisch de vriend van iedereen, hoe kleinzielig ook.

Dat gezegd, er zit natuurlijk wel een kern van waarheid in wat Nietzsche schreef. Het was deel van zijn ‘Amor Fati’ theorie die er simpelweg op neerkomt dat men zich alleen nog met zaken bezig houdt die men als positief beoordeeld. Dingen die je versterken en verbreden, in plaats van je energie te verkwisten aan middelmatigheden en geruis. Daarom heb ik besloten voorlopig of misschien wel definitief me niet meer met de Nederlandse poeziescene te bemoeien. Ik zal alleen nog hier posten en die postjes zullen nimmer meer over dat wereldje gaan. Het is mooi geweest, mensen kennen mijn mening nu wel en er moet maar een andere drakenridder opstaan. Ik ga eindelijk eens naar mijn strengere muzes luisteren.

En trouwens, lees dit gedicht van Vogelenzang maar dat somt eigenlijk alles op wat er over de kwestie te zeggen valt….