Ik heb laatst dus 5 verzamelde werken gekocht, waarvan in elk geval Milosz geweldig is maar dat wist ik al, waarvan Seiffert tot nu toe me aardig bevalt maar de grootste ontdekking voor mij van de vijf is het verzamelde werk van Vicente Alexandre wat ik eigenlijk op de gok kocht. Als tiener had ik een Lorca adoratie, en ik vind nog steeds Lorca’s ‘Zigeunerromances’ en ‘Dichter in New York’ erg goede bundels, maar Lorca is wel wat kinderlijk. Alexandre is meer een soort Lorca voor volwassenen, lijkt het. De verzamelbundel die ik kocht heet ‘A longing for the light’, uitgegeven door Copper Canyon Press, met tweetalige gedichten en meerdere vertalers, een prachtig boek met bijzonder mooie poezie.

De Droom

Er zijn momenten van grote eenzaamheid
als het verbijsterd hart voelt dat het niemand liefheeft.
We gingen net rechtop zitten, uitgeput, de dag donker.
Iemand slaapt nog op het bed, als een kindje.
Misschien slapen wij nog wel…nee, we bewegen.
We zijn verdrietig en stil, buiten de constante regen.
Een ochtend van luie, ongelovige mist. Zo alleen!
We staren uit het venster. Kleren op een hoop,
de zware lucht, de trommelende regen. En de kamer
ijzig in deze harde winter die, buiten, net anders is.

En jij houdt je stil, je hoofd in je handen.
Je elleboog op tafel. De stoel, de stilte.
Het enige geluid is iemands trage adem,
de vrouw die, sereen en zo mooi, daar slaapt
en droomt dat jij haar niet lief hebt, en jij bent haar droom.

Vincente Alexandre / Vertaald uit het engels, Engelse vertaling Deborah Weinberger